geert verbruggen

beste NULL

2012-01-27T12:59:00.000+01:00

Ik kreeg gisteren een mail waarin werd gemeld dat iemand klacht had neergelegd voor inbreuk van copyright in mijn blog. Het betreft een eigen recept uit januari 2011, 'simpele vis', dus kan het alleen de bijgevoegde foto zijn van het stuk rauwe vis, een tilapia filet, tenzij iemand m'n uitstekende recept wil claimen natuurlijk...

Vandaag krijg ik een andere verrassende mail en die vind ik aandoenlijker, ik laat U meegenieten:

Beste Zimmo.be gebruiker,

Woensdag hebben wij u in een e-mail aangesproken met : 'Beste NULL,'

Het woord ‘NULL’ zou geïnterpreteerd kunnen worden als 'een nul', waardoor het zou kunnen lijken alsof we u zo noemen. Het was uiteraard niet de bedoeling om u, onze zeer gewaardeerde surfer, respectloos te behandelen en zo aan te spreken.Vandaar onze oprechte en welgemeende excuses.

Dit maakt mijn dag goed...

het genootschap der edele delen

2012-01-25T14:21:00.000+01:00

10 mei 2012 - 12u30 tot 13u30 op locatie: Zinnema te Anderlecht

Voor het laatste Broodje Brussel van het seizoen trekken we de straat op met de dansparade van Het Genootschap Der Edele Delen

Het Genootschap der Edele Delen is een nieuwe hedendaagse dansgroep voor mannen. Sinds het najaar van 2011 werken 20 dansers van alle leeftijden in Zinnema aan dit unieke project. De dansers hebben allen een verschillende (of geen) dansachtergrond; hiphoppers, ballroomers en klassieke dansers van jong tot ouder. Sinds het najaar 2011 hebben zij zich voor een gezamenlijk straatproject geëngageerd. Ze werken vanuit improvisatie, inleving en danstechnieken, eerder dan via het aanleren van vastgelegde choreografieën.

In september 2012 gaan ze in première met hun voorstelling die gebaseerd is op technieken uit de hedendaage dans en improvisatie. Voor deze meimaand leek ons een Broodje Brussel in openlucht een uitgelezen kans, want Het Genootschap trekt de straat op en danst in de buurt van Zinnema voor een eerste try-out van het materiaal voor hun voorstelling. Een feestelijke processie als ode aan mannelijkheid en aan dans.

de aarde zoals U ze nog nooit zag

2012-01-24T20:36:00.001+01:00

Geert Verbruggen in Brugge

2012-01-23T17:54:00.001+01:00

U bent van harte uitgenodigd op onze volgende tentoonstelling in de Kletzgallery te Brugge.

Deze keer is het de beurt aan de Antwerpse kunstenaar Geert Verbruggen. Hij stelt er schetsen en schilderijen voor.

Geert is architect en in zijn werken zoekt hij naar de verhouding tussen chaos en rechtlijnigheid, zekerheid en onzekerheid en

schildert of tekent daarbij op zijn gevoel.

Hij onderzoekt hoe de verschillende plaatsen waar hij schildert

hem beïnvloeden, buiten, in een achterhuis, in een verlaten hospitaal.

Hierbij tracht hij de innerlijke chaos te veruitwendigen op doek of papier.

Kom eens langs op de vernissage of op één van de andere open dagen.

met vriendelijke groeten,

Ann Van Loocke & Dominique Meersman

www.architectgeertverbruggen.blogspot.com

www.sensobjekt.be

weg 7: de mens

2012-01-22T16:34:00.000+01:00

De heilige maagd en de heilige Johannes

witgekalkt links en rechts van het ijzeren kruis

hoog boven Bomal sur Ourthe

een markt met polyester vesten

biogroenten in blauwe bakken

een hond houdt de wacht

la troupe et le ballet du Trocadéro is in aantocht

kayak sur l'/ op de Ourthe

mos op een stam

plastieken bloemen op een balkon

misselijk geel op betonstenen

weg 6: Hare Krishna

2012-01-21T19:02:00.002+01:00

Chaos, een fijn woord, nog steeds regen en grijze wolken die over de heuvelruggen schuren, David Sylvian's Sleepwalkers is fantastisch op zo'n moment achter het stuur, het kasteel van Radhadesh is een half uur rijden, een parking, kiezels uit gebroken blauwe hardsteen, een serre met een Clivia op de vensterbank, mannen en vrouwen in oranje en wit, kriskras over het terrein, de andere wereld, vegetarisch eten en een Yogi-thee, Marayana-wierook, een paars katoenen hemd uit Nepal wordt het mijne, Barvaux als contrast, -50% sur prix affichés sauf mineraux et bien-être, Ciney blonde, de Ourthe treedt buiten haar oevers.

weg 5: twin peaks

2012-01-20T15:08:00.000+01:00

Fantasie is noodzakelijk om te overleven. Het transformeert een kijker onmiddellijk naar het verleden, ziet de kwaliteiten van een vervallen huis, een lelijke baan, een kerkhof met Renaultgarage, laat de dreiging voelen die van het landschap uitgaat, verklaart waarom de bewoners hun huis feibel (da's lang geleden dat ik dat woord nog gehoord heb) blauw schilderden, doet duistere familie-intriges vermoeden achter een lelijke gevel met plastieken rolluiken, maakt van de regen het begin van de zondvloed, kortom inspireert en maakt lelijkheid draaglijk.

weg 4: uit dank voor bekomen gunsten

2012-01-19T17:31:00.000+01:00

Het regent hard, overal grijs, ik moet naar buiten. Ruitenwissers aan, traag de kronkelende asfaltwegen op, dorpscentrum, 50 merci! ik geniet van de somberheid, de natuurstenen huizen, afgedekte tractoren, rij via Delhaize, Lidl, Carrefour, Axa, pépinière en opslagtanks te Aywaille de reusachtige snelweg onderdoor, begin mijn klim naar de hoogvlakte, weet niet meer waar ik ben, La Reid, Theux, ok Banneux. Ik rij plots zonder te beseffen de lege mega-parking in het veld op, passeer gesloten serre-aanbouwen van cafetaria's, gesloten supermarkten met kaarsen en beeldjes, ga snel even pissen in de naar incontinente mannen stinkende toiletten in één van de fifties bijgebouwen op het terrein en begeef me naar het huis met de kapel ervoor, verder door naar de bron, het blijft gieten, niemand te bespeuren. Enkel voor het beeld staat een man met geopende armen, wrijft water uit de bron over z'n voorhoofd, zij staart onverbiddelijk in zijn gezicht. Ik bekijk vanop een overdekte bank het tafereel. Het ontroert me, het maakt me nostalgisch, ik vind het onvoorstelbaar mooi. In de enige geopende mega-maria-shop koop ik een kaars, ontsteek ze bij het huis van Mariette Beco, en staar in de kale linde ernaast, bedenk me dat de heilige maagd eerder aanwezig zou zijn in de nerven van deze boom dan achter de tralies en plastieken bloemen. Ik beeld me de bosrand in met de kleine arbeiderswoning, het donkere sparrenbos vol leven en de bron die ontspringt in de gracht erlangs, er is voor mij een relatie tussen architectuur en dit gevoel, net zoals de prehistorische grot eergisteren... het regent hard, de naalden zwaaien naar mij, de desolate parking zegt tot ziens. In de Delhaize koop ik op de terugweg: conf framboise, pain, jus 3 agrumes, carottes, Rapitala rosé, Domi cours 08, crackers LU, bougie parf lotus, pommes, toi choc fram, figue&noix, bouill GR 00Z, sel de mer A.

Maria op een kantoorgebouw

2012-01-19T11:38:00.000+01:00

Ik zit op een half uur van Banneux, ik rij er straks heen. Het boeit me, het mysterie, het geloof van mensen, aan de rand van een bos, als een modern sprookje, geheime verschijningen in het donker en hoop op een mooie wereld.

Zoekend op het internet vind ik deze geweldige tekst met bijhorende foto, dit is genieten:

Op 12 december, het feest van Onze-Lieve-Vrouw van Guadaloupe, ontvangt Rita Ring, gehuwd en moeder van vier kinderen, haar boodschap in verband met de afbeelding een aantal dagen later. De daaropvolgende dagen volgen nog belangrijke boodschappen, met als uitspringer deze boodschap die overduidelijk verwijst naar deze tijden: "Ik verschijn aan u, Mijn kinderen, op een voormalig bankgebouw in Florida. U maakt van het geld uw God! Weet u hoe koud uw harten zijn? U keert Mijn Zoon, Jezus, de rug toe, voor uw geld. Uw geld is uw God."

violette vitelotte

2012-01-18T17:53:00.005+01:00

Ik kocht vandaag een zakje knoestige aardappelen in Barvaux: vitelotte noir, négresse, zwarte truffelaardappel of Truffe de Chine, een oud aardappelras van onbekende origine en sta versteld van de kleur in mijn sla.

weg 3: controle

2012-01-18T17:14:00.002+01:00

Gisteren schreef ik 'geen tv meer', enkele uren later zat ik met drie afstandsbedieningen voor het enorme flatscreen en keek naar 'the social network', de film over het ontstaan van facebook, of althans het geruzie er rond. Boodschap van de film: zonder scrupules, met dure advocaten en een beetje mensenhaat kom je financiëel ver. Vandaag blijf ik binnen, buiten is het bitter koud, grijs, er waait een venijnige wind. Ik lees het boek 'niet normaal' over de diversiteit in kunst, wetenschap en samenleving en geniet: vragen over biogenetica, ons verlangen naar lichamelijke perfectie, de film Gattaca over 'Validen' (genetisch geperfectioneerde mensen) en 'Invaliden' (natuurlijke geboortes), het vermijden en stigmatiseren van handicaps, de toenemende medicalisering van 'afwijkende' karaktertrekken (ADHD bijvoorbeeld) om onze economische maatschappij vol te houden, vandaar ook mijn vorige blog. Alles komt dus een beetje samen, ik toon U hieronder enkele foto's die ik nam hier in mijn Ardennen-chalet die de toenemende invloed van techniek op onze leefruimte duidelijk maken. Ik stel me de vraag of techniek een deel wordt van onszelf, net als ons virtuele personage op facebook, of onze vrije wil net beperkt. In hoeverre bepaalt de techniek in deze houten chalet mijn gedrag en manier waarop mijn geest werkt. Ik zit voor een groot raam en zie het met oranje stippen verlichte dal met aan de overkant een donkere statische bergflank met bomen, het stelt mij gerust, ik werd geboren met verschillende 'afwijkingen', maar heb toch het gevoel dat dat nou net deze trip interessant maakt, net zoals een handicap of origineel afwijkend gedrag deel kan uitmaken van iemands leven.

U ziet, stof om over na te denken, de inspiratie sluipt binnen...

genpets

2012-01-18T16:34:00.000+01:00

Zijn we klaar voor biotechnologie? Kunnen juiste marketingstrategieën nieuwe markten aanboren voor de toepassing van biogenetica? Bestel nu uw biotechnologisch ontwikkeld huisdier verkrijgbaar in zeven verschillende karaktertypes!

Voor de catalogus en bestellingen, surf naar de website!
http://www.genpets.com/index.php

genpets is een project van Adam Brandejs

weg 2: de prehistorie

2012-01-17T15:17:00.002+01:00

Ik ben al wat wijzer geworden, gisteren wou ik alles ineens, probeerde de surround, de honderden digitale kanalen, zag Jodie Foster vechten in een boeing, een deel horror in een ziekenhuis met scherpe messen, twee lelijke Thaise hoeren met een gsm in hun hand mij overtuigen om te bellen, ik at pasta met gehakt en tomaten uit blik, niet alvorens een volledig pak chips naar binnen te hebben geschrokt, overgoten met rode wijn. Ik kruip in mijn bed, het plastiek laminaat misvormt m'n aarding, val ogenblikkelijk in een diepe slaap waaruit ik plots wakker wordt, het raam staat open, buiten sterren en stilte, ik doodmisselijk. Ik denk aan de eigenaar die me gisteren ontving, zijn verhaal over de lievekenshoek, twee linden die het bewonderende koppel hun eeuwige liefde bezegelt, wat voor hem niet was gelukt, ik voel aan dat de sfeer in dit huis de reden kon zijn. Ik sta op, m'n bewegingen worden onmiddellijk vastgelegd door de sensor in de gang waardoor de halogeenspotjes in het verlaagde plafond aan gaan. Ongemerkt door het donkere huis lopen behoort dus ook niet tot de mogelijkheden. Ik kuis ziek de overschot van de smurrie in de pan op, maak alles proper en verwijder etensgeuren, drink wat water en kruip met een dikke trui terug, ik moest niet kotsen. 's Nachts droom ik dat er katten op mij slapen die hun nagels en tanden in m'n vlees zetten, en probeer om hulp te roepen naar de mensen rondom mij, die er niet zijn, ik kan geen geluid uitbrengen, alleen zweet ik de nacht uit. En dan is het morgen, ik zet een tas koffie, de zon schijnt, vogels zitten op het terras, beneden in het dal hoor ik spelende kinderen in de witte schoolbarakken, daal af van de helling, stijg op de overliggende bergflank, geniet van de vergezichten tot aan de horizon, neem foto's, probeer mijn tempo te minderen, loop langs de Aisne en beland op een prehistorische plek met grotwoning, in de grot is een doorgang naar de diepte. Vandaag geen tv, geen vlees, geen CD's da's al duidelijk...

weg 1: Megamax

2012-01-16T20:13:00.002+01:00

16.01.2012,Wetstraat 38, 9.00

Maandagmorgen, het is zes uur en donker, de rolluiken vooraan naar beneden, we verwachten hels kabaal, MegamaX plant zijn monster voor onze deur en manouvreert, millimeterwerk tussen de gevels, de motor blaast via kieren zwarte wolken onze huiskamer binnen, Vespa bouwt en gijzelt omwonenden, het mega kinderopvangcentrum is bijna af. Ik drink koffie, pak mijn koffers, eet een appel en probeer mijn huis te verlaten, kan niet door de straat, ga de hoek om, vul sproeivloeistof bij na het zoeken naar de methode om de koffer te openen, zet me achter het stuur, duw m'n rug tegen de leuning, trek m'n buik in en adem rustig. Ik rij de garage uit, probeer kalm te blijven op de Turnhoutsebaan, steek de singel over en trek op. In m'n cd-speler zit Lulu Gainsbourg, de zon schijnt, het autodak open zodat de koude lucht het oppervlak van de schedel onder m'n hoofdhuid prikt en opent. Wegrijden was weer nodig, alles even loslaten. Ik bereik Luik, zie Calatrava's station, duik een tunnel in, uit, weer in, verlaat de snelweg en rij langs kleine asfaltwegen dorpen in en uit, de kerk rond, scheer langs de bosrand, herken het zicht uit één van mijn dromen, bereik Bomal sur Ourthe en parkeer op de oprit in gebroken blauwe steen voor de houten chalet. Ik word ontvangen door een vriendelijke man uit Limburg, die me wegwijs maakt in chalet Erica, krijg gedurende een half uur uitleg over sateliet-TV met drie afstandbedieningen, het surround system, driehonderd DVD's, de afstandbediening van de pelletkachel en besef gelaten dat de electronica zelfs in het bos toeslaat. Eens alleen, rij ik naar de plaatselijke super-SPAR en koop me te pletter, kaarsen voor de ouderwetse sfeer op de laminaatvloer, ouderwetse donkerpaarse patatten... en kijk, ik zit op internet, wifi aanwezig, zit ook in tweestrijd. Heeft een week van bezinning en planning in de Ardennen het meeste effect zonder internet, gsm, CD's? Wat brengt het meeste inspiratie en contemplatie? Of is alleen zijn al genoeg?

16.01.2012, Bomal sur Ourthe, 18.00

les escargots

2012-01-15T21:09:00.006+01:00

Stift op papier

Alors...

2012-01-15T21:05:00.004+01:00

Stift op papier

de ideale douche

2012-01-15T20:52:00.003+01:00

De ideale douche - stift op papier

melancholie

2012-01-15T19:46:00.000+01:00

Gisteren danste ik een ganse dag, het voelde niet goed aan, mijn lijf wou niet mee, er hing een vreemde wolk in de lucht, ik vroeg me constant af waar ik mee bezig was, wegkruipen in een hoek was geen optie, mijn eerste tango-les met Koen D'Hous putte me uit door de vereiste intense concentratie, maar liet me nadien genieten, het gevoel dat niets vanzelf gaat, dat de opgelegde rechtlijnigheid en oppervlakkigheid niet voor alles geldt . Een boogschutter houdt vol, eens z'n pijlen gericht op een doel. Ik reed naar huis met de fiets en dronk rosé... en toen keek ik naar 'Melancholia' van Lars von Trier. Het eerste halfuur verzet mijn logisch verstand zich tegen de aanval, maar dan geef ik toe en geniet van de betrachting van de regisseur een fundamenteel en diep gewortelde angst in ieder van ons te verbeelden. Ik maak me druk in de bruid die alles verpest, en versta ze toch, de verbitterde moeder ( een fantastische Charlotte Rampling) die haar haat tegenover het huwelijk onverbloemd uit, het valse sentiment rond trouw, loyaliteit of eeuwige liefde. De naderende planeet die niemand kan stoppen, het onvermijdelijke einde, maakt ons klein en zonder enig belang, verklaart mooi wat sommigen voelen. We zijn niets, worden niets en hebben geen enkel belang. Een boodschap waar menig extremist een puntje aan kan zuigen. Uiteindelijk is het mooiste aan de film dat gevoelens overeind blijven, huilen, lachen, angst, berusting... en dan het einde.

See you soon!

2012-01-13T17:04:00.001+01:00

see you soon! - stift op papier

Noorwegen - olieverf op karton

je préfère le confort - stift op papier

Enfin! - stift en waterverf op papier

2012-01-11T23:34:00.001+01:00

...er hangt

een beetje lente

in de lucht

forel

2012-01-09T19:37:00.004+01:00

Niks zo lekker als

een pan vis

met citroen

forel

een snee brood erbij,

boter

peper en zout

Lex

2012-01-08T21:44:00.003+01:00

Gisteren kwam Lex, ik beloofde een brunch, mozzarella met tomaat, krab- en zalmpasta uit een tube, croissants, broodjes, vijgenkoek met amandelen bij de schapenkaas, cava, thee, koffie. We spraken over Art Basel Miami en de enorme relativering van kunst op zo'n moment, massa's Warhol's en Picasso's in achterzaaltjes, Vandevorst waar hij werkt, over kunst, de canvascollectie, in hoeverre een kunstenaar zichzelf kunstenaar kan noemen, op zo'n moment een beetje pijnlijke confrontatie natuurlijk, alles herleidend tot de discussie wat het belang is, net zoals alles in deze wereld, het belang van kunst, 'good economic ratings', kijkcijfers, of financiëel gewin, we're all gonna die anyway... en dan komen we op het punt van verlossing. Als niks zin heeft, kunnen we er in ieder geval plezier aan beleven en gelijkgezinden opzoeken. Na de brunch pakte ik mijn twee tekeningen in en overhandigde ik ze aan hem, twee tekeningen gebaseerd op zijn tattoos, die hij bij elke belangrijke gebeurtenis in z'n leven zelf ontwerpt en laat zetten, als een dagboek op het lichaam, wars van elke idiote tattoo-esthetica, maar daardoor getuige van een eigen gedurfde visie op het leven... en dat verdient respect in deze tijd.

Lex- stift op papier

ik dans in 2012

2012-01-08T20:56:00.002+01:00

Vandaag was mijn eerste les hedendaagse dans van 2012... en ik heb een gevoel dat dit jaar nog intenser wordt dan het vorige. Drie uur les en daarna drie uur improvisatie met een groep van twintig dansers, onder leiding van Louise Chardon, Christie Di Perna en Lu Marivoet. Ik geef alles na vier weken van winterwinterslaap en immobiliteit, mijn lichaam doet pijn, maar ik ben gelukkig tot diep in elke vezel van mijn lichaam. En net vandaag krijg ik mail van Jo Heyvaert, met opnames van de voorbije weekends met het 'genootschap der edele delen', waaronder de workshop door Peter Jasko, ik ben thuis en neem een zeer warm bad, drink rosé en bekijk anderen en mezelf, wat een confrontatie, maar wat een uitstekende manier om mezelf bij te sturen. Wat ik vandaag leer is dat ik nog meer de ruimte moet durven innemen, mezelf openen naar de omgeving, en geen angst te hebben om te bewegen, het liefst zo ruim en vloeiend mogelijk. Wat hou ik van deze keuze, ongeacht de confrontatie met mezelf, te vergelijken met therapie achter gesloten deuren, ik beweeg, ik confronteer en ga lichamelijk in conversatie met andere mensen. Maar ik moet toegeven, ik zie mijn bultige rug, mijn gesloten houding, herken de daarmee verbonden gevoelens en karaktertrekken, maar vind het des te meer subliem dat ik de luxe krijg om daar aan te mogen werken op een plezierige manier, en bovenal opent het mijn geest om nog opener te gaan leven, dan wel vredig te mogen sterven, amen!

pompoen

2012-01-05T11:49:00.004+01:00

pompoen - stift op papier

pompoen in de oven

°pompoen
°rode & gewone ui
°sjalot
°rode aardappelen
°groentenbouillon
°feta
°drie takjes verse rozemarij en bosje salie
°paneermeel
°boter

Snij de pompoen in schijven en snij de schil er af, schik in een grote braadslee van de oven. Snij de uien en sjalot in grote stukken en verdeel hierover, kruid met verse peper en grof zout. Schil rode aardappelen en snij ze in schijven van 8 mm en verdeel ertussen. Giet enkele dl groentenbouillon erover. Rits de naalden van de takjes rozemarijn, hak de blaadjes salie grof en verdeel. Verkruimel de feta erover, strooi royaal paneermeel bovenop, en werk af met enkele klontjes boter. Ongeveer 40 minuten in de oven op 180°C of tot de aardappelen en pompoen zacht maar nog stevig zijn en de bovenkant goudbruin. Versterkend!

een bevlieging

2012-01-03T23:29:00.000+01:00

Door een ongeluk wordt het beter... sorry, excuseert U mij

Het idee kwam alweer voorbij gevlogen

m'n blog

opeens stond daar geschreven...

"probeer ons nieuw sjabloon"

ik tikte op het woord

en FLASCH! alles veranderde... ik moest mijn blog aanpassen, met tegenzin, woede en nog meer tegenzin...

en kijk,

ik verheug me

m'n blog is nieuw

fris

en anders

en plots die gedachte

zonder tegenslag

geen vernieuwing

geen verandering

hoe groot de pijn ook,

leven ontstaat uit lijden

wat 'n wijf

2012-01-03T22:46:00.001+01:00

lachen

2012-01-03T21:53:00.001+01:00

ok... lachen

een interessant gegeven

ik hoor hysterische vrouwen lachen

Ik hoor mannen economisch lachen

Maar waar is het onnozel lachen?

Hoe lang is het niet geleden dat ik heb gehuild van het lachen? lachen dat het pijn deed

plots vraag ik me af, heeft dit te maken met ouderdom?

Is huilen van het lachen hysterie eigen aan opgroeien, onzekerheid of naïviteit?

U ziet

veel vraagtekens !

Maar toch zou ik graag nog eens

huilen van het lachen

en alweer kies ik dit beeld maar is het door en door triest...

weg van de wereld

2012-01-03T21:30:00.002+01:00

Ik keek gisteren nog eens naar een TV-scherm. Ik zag een nieuw programma op één. Ik zag Sofie Van Moll in 'weg van de wereld'. Ik las vandaag de recensie over het programma in de Standaard: "mooie beelden maar zij bracht ons niks bij". Ik verstond het wel, maar had mijn bedenking. Ik was gisteren ontroerd, in de eerste plaats door het extreem sublieme camerawerk, prachtige beelden van prachtige mensen op bedevaart naar la Romeria del Rocio, Sofie die inderdaad niet echt iets te zeggen had, maar als gewone mens tussen mensen liep en onderging, iets dat wij al sinds geruime tijd niet meer kennen, tenzij in tijden van zogezegd collectieve rouw (moord in Luik, moord in Antwerpen, Music for Life...), Spaans temperament waar ik mezelf enorm toe aangetrokken voel, bruut, rechtuit maar vol gevoel, mensen kleden zich op, vieren feest, huilen op elkaars schouder, voelen zich verbonden via het twee ton wegende Mariabeeld waarrond wordt gevochten om het aan te raken, gepaard gaande met drank, zang, dans en lekker eten, gedeeld onder gelijkgestemden. Ik zag Sofie huilen en verstond, vond het fantastisch dat dit niet in scène was gezet, ze huilde echt, enkel om de diep menselijke warmte en verbondenheid rondom haar, iets dat wij niet meer kennen.

éénvoud siert

2012-01-02T09:59:00.003+01:00

smalle paden

2012-01-01T23:45:00.000+01:00

2011 loopt ten einde, ik had geen zin om te feesten, we smeten snel enkele onderbroeken, lakens en de gekregen fles Piper Heidsieck (veel te zoet) in een zak, passeerden langs de Delhaize en kochten alle soorten vis, haring, zalm, forel, veel ajuin, bieslook en dille, en trokken naar het bos, probeerden het vochtige huisje droog en warm te stoken, de sauna nadien met nat dennen -en vogelkershout, het was muisstil. Ik begon aan het boek 'Smalle paden' van Julia Blackburn aangeschaft na een artikel in de Standaard, een boek over tochten in en rond een Italiaans bergdorp, waarin de schrijfster geheimen, herinneringen en levensbedenkingen noteert van de oude bevolking met de overweldigende natuur als rode draad. Ze bezoekt de moeilijk te bereiken verlaten dorpen, huizen en boomgaarden nog hoger gelegen, waar elke bewoner zijn verleden achterliet. Sommige nog onverwerkt vooral als het de tweede wereldoorlog betreft, toen kleine meisjes moesten toekijken hoe bewoners werden gefusilleerd, huizen met levende mensen erin in brand werden gestoken door de fascistische soldaten van Mussolini, en stukken huid, haar en lichaamsdelen verspreid lagen nadat granaten ontploften. Terwijl houden we het vuur brandend, staat de deur open en horen we de uil, ik hou van deze éénvoud en voel de woeste natuur, bergen, bergrivieren, padden, kikkers, grote keien, mossen, varens, wilde rozen, voel me verwant met de schaapherder die hoog zijn schapen melkt.

Op zo'n moment wordt de kloof tussen wat ik voel en wat velen in deze tijden beschouwen als normale levensstandaard groter, de na te streven oneindig economische groei geeft geen aanleiding tot onbeperkt en gegarandeerd geluk, er is nog steeds geen politieke visie die afwijkt, nieuwe mega shopping centra worden ontvangen als redders in nood. Het is nu half twaalf, bijna nieuwjaar en ik kruip onder het donsdeken, hoor in de verte knallend vuurwerk en slaap in.

Het is 2012, mijn boek wacht op mij, ik zet een tas thee, pook het vuur op en lees verder, krijg een telefoontje dat onze gasten vroeger vertrekken uit ons vakantieappartement omdat ze naar huis willen, het blijft regenen en Antwerpen ligt er zielig bij, restaurant De Rode Hoed serveerde het voorgerecht om kwart voor twaalf zodat alle klanten met honger vertrokken om vuurwerk te zien. Het valt me op, iedereen is schijnbaar mistroostiger dan anders, alsof men beseft dat properheid, aangekochte valse zekerheid en geld geen soelaas bieden aan wat ons allen te wachten staat, een onvermijdelijk einde.

Natuur is een prachtige hulp bij het aanvaarden van deze cyclus, sterven en worden, overleven en beseffen dat we slechts een klein onderdeel zijn van een universum waarover de meesten zelfs niet durven denken. 'Uplace' gaat ons hier niet in helpen, zelfs integendeel... Het hutje staat er voor mij, het bos wacht op mij, de uil wacht met roepen tot ik er ben, de wind blijft door de sparren zoeven, het stelt me gerust, ver weg van de snelweg en Turnhoutsebaan. Ik ontkurk een fles rode wijn en steek mijn houtkachel nu thuis aan, haardvuur dat binnenkort ook wordt verboden, net zoals alles dat het leven eerlijk aangenaam en éénvoudiger kan maken, er is geen weg terug, de toekomst is aan de éénzaamheid...

Noord-Korea waarschuwt: Verwacht geen verandering!

2011-12-30T20:26:00.001+01:00

En zodoende eindigt 2011, het jaartal heeft geen enkele betekenis, Christus werd geboren op 7 na Ch. en in de lente, de kerk confisceerde alle vrolijkheid die geen binding had met het kerstekind, het heelal bestaat al 13,7 miljard jaar. Mijn batterij is op, iedereen in mijn omgeving houdt zijn hart vast voor 2012, er gaan dingen veranderen, naasten willen zich er niet bij neerleggen dat het zo niet verder kan, tweeverdieners met kinderen in mega-kinderopvanggevangenissen, twee auto's, een huis, drie vakanties, vliegen, rijden, eten, drinken, warmte overal, de vanzelfsprekendheid die ons is meegegeven. Morgen onderga ik oudjaar in de natuur, de hut U weet wel, geen electriciteit, douchen onder de sparren, uilen in het bos, muizen aan de deur, rust en contemplatie over wat gaat komen. Ik maakte soep van drie paprika's en drie ajuinen, pasta van m'n schoonzus uit Calabrië die ergens bevestigde wat ik soms denk. In het zuiden maken ze zich minder zorgen, er is toch al geen werk, geen arrogante rijkdom, hoe minder je hebt hoe minder je kan verliezen, net zoals ik onlangs opmerkte dat ik als ex-zelfstandige geen recht heb op pensioen en het daarom een opluchting noemde in deze tijden waarin enkel nog over economische voordelen, crisis en ratings wordt gesproken. Daarom wordt, wat zeg ik, moet 2012 een jaar worden van verandering, en het liefst zonder angstaanjagend huilende Koreanen langs de kant van de weg.

Murphy's law

2011-12-30T17:33:00.002+01:00

Awel, ik vond het altijd zo'n degoutante uitdrukking, vandaag kwam echter dicht in de buurt. Zonder nu al te vertellen waarover het gaat, moet ik echter direct constateren dat het ook een fantastische manier is om de vermeende rechtlijnigheid van het leven uit te lachen. Het geeft me een gevoel dat er 'voor elk probleem een oplossing bestaat'. Laat mij U inlichten. Vandaag vertrokken gasten in ons vakantieappartement TOIT, afspraak 11 uur, ik belde aan, geen gehoor. Op dat moment besefte ik dat mijn woensdagavond gekoesterde vermoedens uit gingen komen: geen gasten, geen geld, een afgebroken appartement. Vermoedens die werden gevoed door de vraag naar Lap-dance bars en een alcoholadem, but what the heck! Dan Davies in Suffolk rules! Ondertussen ontdekte ik dat het televisietoestel geen ontvangst meer had buiten twee digitale posten waar ik geen abonnement op had, belde Telenet, die zich altijd opnieuw ziekelijk indekken, me de opdracht gaven om een nieuwe coaxkabel te kopen alvorens over te gaan op het bezoek van een technisch helper, wat ik dan ook snel deed alvorens de nieuwe gasten arriveerden. Bleek niet de oorsprong te zijn, belde terug, mijn gsm begon te fluiten dat de batterij het elk moment zou opgeven... dinsdag, tussen 8 en 13 uur, met andere woorden, volgende week ga ik 5 uur doorbrengen op een huurappartement. Begrijpt U dat ik nu een blog schrijf met een glas wijn naast mij? De nieuwe gasten arriveerden, alles is piekfijn in orde, de Panton chair werd met Cif behandeld, ik hou er van om mensen te ontvangen en te bedienen, net als een perfecte butler, een mooie houding in het leven.

voor elk probleem bestaat een oplossing

2011-12-30T09:45:00.002+01:00

Voor elk probleem bestaat een oplossing - stift op papier

tWinkelend Noord

2011-12-26T21:52:00.002+01:00

't Zijn feestdagen, we slenteren door de stad, vermijden de Meir, en blijven alzo gemoedelijk in onze eigen buurt, Antwerpen Noord, slaan de hoek om en staan voor de vitrine van een Poolse winkel vol baboesjka's, ontdekken binnen confituren, reuzebokalen opgelegde tomaten en augurken, Russische pralines, gedroogde bonen, achter de toog de Poolse vrouw met als spinrag gecrepeerd blond haar, vriendelijk, de gehandicapte zoon reikt ons de houten pop aan, neen! geen baboesjka's! matroesjka's! zegt ze streng, even staan we ver weg van huis en dat doet deugd. Opeens lijkt de aankoop van een Bongo-bon nog belachelijker nu ik hier tussen al die prachtige cadeaus sta. Even verder ontdekken we hemelsblauwe, reuzegrote Marrokaanse lantaarns voor 65€, koeltogen propvol vis, Japans aardewerk, Turkse schapenkaas in blik, exotische groenten zoals okra. Ik ontdek de brochure over koken met ingrediënten uit Antwerpen-Noord en besef terug welke kwaliteiten deze buurt heeft. Want dat valt de meeste gasten van onze b&b Ceder op, al die nationaliteiten bijeen, zonder een gevoel van vijandelijkheid of bedreiging, ze zijn laaiend enthousiast om eens een andere buurt van Antwerpen te ontdekken. En dat is toch steeds fijn om ook nog eens te horen...

Liefde wint!

2011-12-26T14:36:00.006+01:00

Liefde wint! - stift op papier

Danse/Dans

2011-12-26T14:32:00.000+01:00

Danse/Dans - stift op papier

niets doet er toe

2011-12-25T22:15:00.000+01:00

Vreemd, deze kerstmis voel ik me helemaal niet in kerstsfeer, integendeel, opeens verschijnen Mikis Theodorakis, Melina Mercouri en Nana Mouskouri en beinvloeden m'n seizoensbeeld. Huilende wind en kletterende regen buiten, Griekse sixties binnen, konijn met rozemarijn en ui in de pot, to fegari ine kokino op de achtergrond. Tijd voor contemplatie, tijd in de middenzone, aangekomen mag men drinken uit de bron van Lethe, die vergetelheid schenkt en dan begint het troosteloze bestaan in het land der doden, de onderwereld wacht. Galloway runderen staan fantastisch juist in de Oude Landen te Ekeren, een familie zit op een stoel even verder, de kinderen spelen Nintendo, even doet niks er nog toe, Griekenland roept des te meer.

c' est le moment

2011-12-23T10:45:00.005+01:00

C'est le moment de planter... - stift en waterverf op papier

Ein Volk!

2011-12-23T10:29:00.005+01:00

Ein Volk! - stift en waterverf op papier

Astrid, reine romantique

2011-12-23T10:23:00.004+01:00

Astrid, reine romantique - stift op papier

jouez de la couleur!

2011-12-23T10:14:00.004+01:00

stift op papier

2011-12-22T12:02:00.000+01:00

Pinocchio - acryl op canvas - 80x120

pink

2011-12-21T22:01:00.002+01:00

more wrinkles

more pink

more simplicity

more ink

elementaire delen

2011-12-20T21:41:00.003+01:00

Elementaire delen - acryl op canvas

Waar eet?

2011-12-19T14:16:00.001+01:00

Waar eet? stift op papier

THE HAND

2011-12-19T13:17:00.001+01:00

THE HAND - acryl op canvas - 2 op 10 meter
inzending voor de canvascollectie 2012

't is zo eens iets anders

2011-12-19T13:09:00.001+01:00

transformatie

2011-12-19T13:01:00.000+01:00

Vandaag is het mijn verjaardag. Ik word ouder. Ik ben de derde oudste danser bij 'het genootschap der edele delen' van Jo Heyvaert. Vorig weekend dansten wij, mannen, twee volle dagen in Anderlecht waaronder een workshop door Peter Jasko van Les SlovaKs, energiek, fysisch. Na vier jaar dansen alweer dat moment van valse schroom, niet durven laten gaan, geremdheid om te bewegen. Waar deze, bij de meeste mensen aangeleerde angst vandaan komt lijkt me een interessante vraag. 's Avonds kwam ik uitgeput maar springlevend, nat van de regen en pijnlijke rug thuis, en keek naar 'Dancing Dreams' over de dansvoorstelling 'Kontakthof' van Pina Bausch, maar gedanst door jongeren tussen 14 en 18 jaar zonder danservaring. Knal! Net zoals bij de film Pina, werd ik alweer ontroerd, deze keer trachtte ik te voelen waarom. Mijn vermoeden? Ik zie mensen die hun emoties durven laten gaan, eerst met een fundamentele onzekerheid en faalangst, maar uiteindelijk sterker verschijnen, een soort van tweede aard voelen die in ons allen schuilt. Kijk naar de dansers en zie hoe zelfzeker ze worden, hoe ze stralen en van binnenuit werken, wat een présence en ode aan het echte leven. Hedendaagse dans kan dit bij mensen naar boven brengen. De plastieken danseres die ik vandaag kreeg danst non-stop voor de magnetische spiegel. Black Swan viel me dan ook tegen nadien.

appartement Antwerpen TOIT

2011-12-16T16:34:00.000+01:00

www.toit1.be

une étrange histoire

2011-12-16T16:15:00.000+01:00

UNE ETRANGE HISTOIRE - stift en potlood op papier

storm

2011-12-15T18:35:00.000+01:00

M'n hoest zit diep, ergens net boven het hart, en houdt me wakker 's nachts. Ik glijd dieper de winter in, voel me zwak in het hoofd, sliep tot de middag, hou de rolluiken toe. Het enige dat me vandaag te doen staat is een kerstboom kopen, ajuinsoep maken en yoga. Ik kies een dikke boom, laat z'n wortel afzagen en leg hem in z'n net het terras op. Die mag vannacht de aangekondigde storm trotseren maar zal maandag in de living naast het haardvuur opgesteld worden, 't is m'n verjaardag en 'k hou dan een pyjamadag, dompel me onder in kerstballen en ouder worden. Nu scheer ik m'n haar op 3mm, lig in een heet bad, dat was te lang geleden, Klara op de achtergrond. Door het figuurglas van de ramen zie ik de schimmen van de geraniums die nog steeds bloeien, zij het met gedrongen en donkerder rode bloemen, ze bewegen nerveus in de opstekende wind. Ik zie op m'n netvlies kastelen verschijnen, boedhistisch of niet, meditatie op de grond, buiten sparren, grote mokken koffie, de geur van zoete kamperfoelie en kruidnagel, razende wolken, en even klopt alles.

Ik schrijf m'n blog en zet Loscil op, de cd Endless Falls, die ik in de bib meenam op basis van de hoes, een electronisch muziekproject van de Canadees Scott Morgan en geniet van m'n ontdekking.

algen

2011-12-15T17:39:00.000+01:00

algen - stift & waterverf op papier

nog niks bewezen

2011-12-14T12:13:00.000+01:00

schetsen - stift en waterverf op papier

FLOWERMAN

2011-12-14T11:57:00.000+01:00

Ik sta voor de afdeling tijdschriften in de SPAR van Eindhout, en merk tussen alle roddelkaften en doodsaaie en totaal inspiratieloze NEST-interieurcovers, een tijdschrift dat er uitspringt. FLOW met een matte kaft in ouderwets wenskaartenkarton, inclusief glitterletters, sneeuwlandschap met bambi, een engel met hert, kerstboomvogel op het dak en hou me niet in, grijp het, leg het tussen de soepgroenten en vertrek. Flow is een tijdschrift bedoeld voor vrouwen, welk tijdschrift niet denk ik dan. Ik geniet van de vormgeving, verschillende soorten papier en druktechniek, ingelijmde schrift, inpakpapier, en snuif de geur van de inkt op. Inhoudelijk geen verrassing, mindfulness voor huisvrouwen om het oneerbiedig te benoemen, maar met deugddoende zalving in deze moeilijke en barre tijden, de teksten zakken niet onder de grens van het onozele. Het is iets dat me al langer bezig houdt: Past de markt zijn lay-out en publiciteit aan aan z'n zogezegde doelpubliek, gebaseerd op saaie en ouderwetse clichés? Of is er een andere mogelijkheid om mensen te bereiken, met meer moed en durf? Ik denk dan vooral aan de nieuwe frisdrank van Jupiler 'voor mannen'. Een 'stoer' blik met een agressieve stier erop, FORCE! als titel en rood, zwart en zilver als kleuren. En toch blijft het een frisdrank. Zou een frisdrank met gekleurde grafiek of figuren en een vriendelijke titel slechter verkopen? Ik stel me een blik frisdrank voor met mijn 'flowerman' erop, (getekend in Toscane in mei dit jaar) wie weet met dezelfde naam, vrolijk, sprankelend, verfrissend en minder agressief. Of ben ik nu een mietje?

FLOWERMAN! fris, optimistisch & verhelderend

sub rosa

2011-12-12T18:09:00.001+01:00

sub rosa is een latijnse uitdrukking die onder andere 'nog in ontwikkeling' betekent, toepasselijk bij m'n zoektocht naar zingeving en ontdekkingen door schilderen en tekenen. Het is ook de naam van het nieuwe boek van Herman Konings, professioneel trendwatcher en vriend. Herman en Régine waren er ook bij op m'n geslaagde vernissage 'Exercices Pratiques', veel volk, twee sterke DJ's 'böky bros' die tevens de sub rosa mix creëerden voor de uitgave van het SUB ROSA-boek waardoor er tot in de vroege uren werd gedanst, ik vind het fijn om m'n kunst ruimer te verbinden met een uitgekiende & versterkende sfeer, muziek, licht, locatie en mensen. Ik las het boek aan de gaskachel op de navolgende dagen, wachtend op bezoekers en werd verrast door het toegankelijke format, de frisse aanpak en slimme mix van eigen teksten en inbreng van anderen in z'n vakgebied. De prikkelende rosa staat voor Radicaal, Openhartig, Saamhorig en Aanstekelijk en dat alleen lijkt me al een prima uitgangspunt in tijden van crisis en pessimisme.

PRIK... ik denk dat ik er volgend jaar weer flink tegenaan ga!

SCREAM

2011-12-10T19:36:00.002+01:00

SCREAM - acryl op canvaspaneel

smoke

2011-12-10T12:38:00.000+01:00

-stift op papier-

lezing

2011-12-10T12:30:00.000+01:00

lezing door Paul Hendrikse over Ingrid Jonker
aan de univ van Antwerpen
-stift op papier-

Berlijn-Japan-China-Frankrijk

2011-12-06T22:26:00.001+01:00

olieverf op karton -Berlijnse bokser
boven hoed uit Zuid-Frankrijk, keramiek uit Japan
lantaarn uit China
in onze hal
foto: Bart Kiggen

sfeer

2011-12-06T22:11:00.003+01:00

BOUCHE AVEC 5 DENTS - stift en waterverf op papier

SOCIETE PRATIQUE

2011-12-06T22:08:00.000+01:00

SOCIETE PRATIQUE - acryl op canvaspaneel

dood

2011-12-06T21:43:00.001+01:00

dood van de artiest - olieverf op canvas

dennennaalden

2011-12-06T21:04:00.001+01:00

elementaire delen - acryl op canvas

het huis waar ik exposeer

daar woont een vrouw

uit Finland

zij vertrok gisteren terug naar het noorden

ze zag mijn bed van dennennaalden

en voelde de kracht ervan

maar zag onmiddellijk dat

ik de bladeren georganiseerd had gelegd

wat ze niet fijn vond

ik was blij en gaf toe

dat het hoort bij m'n gevecht tussen

organisatie en chaos

leven en dood

recht en organisch

the easily scared woman

2011-12-05T18:21:00.000+01:00

foto

2011-12-05T17:16:00.002+01:00

gang

pan vis

EXERCICES PRATIQUES

2011-12-04T21:49:00.004+01:00

...en dan, na een ganse week opbouwen is het moment aangebroken. Acht maanden werk hangt in een ruimte in de Bleekhofstraat, fluimende Marokkanen passeren het huis of rijden me bijna van het voetpad, Borgerhout toont zich op die plaats als een grauwe achterbuurt. We eten nog even in de Réfectoire, ontsteken alle lichten, zetten rode en witte wijn klaar, de eerste gasten arriveren, het feest kan beginnen, Inge is er onverwacht ook bij, Paul en alle andere dierbare vrienden zijn opgedaagd en zijn dierbaar genoeg om eerlijk hun mening te zeggen over m'n 80 schetsen en 15 schilderijen, sommigen vermoeden dat het om een groepstentoonstelling gaat. Schilderen of tekenen is voor mij alleen niet voldoende, het is in eerste instantie een zoektocht naar een manier van expressie van wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Maar ik hou er van dit medium te verruimen door de juiste locatie, combinatie van m'n werk, sfeer, wijn, muziek en mensen, net zoals ik in m'n grafiek probeer los te komen van de rechtlijnigheid en toe te geven aan de chaos van het leven. Het is dan ook fijn om er zelf afstand van te kunnen nemen, beseffen dat er mij nog veel werk te wachten staat, en dan aan de andere kant te horen dat mensen sommige afbeeldingen niet begrijpen, of ongemakkelijk worden omdat ze het niet kunnen verklaren. De differentiatie in stijl noopt een individu ertoe aan, te zeggen dat ik m'n stijl nog niet gevonden heb, een ander vindt dit nou net mijn stijl. Stijl of geen stijl, dat is het laatste van m'n zorgen, ik krijg gewoon terug zin om verder te gaan, in m'n ontdekking van de kracht van het beeld, ook in combinatie met taal, Lies discussieert heftig over de frustratie van een tuinarchitect door de beperking van visie over ruimte en het gebruik of niet-gebruik er van, net zoals ik die had over de enge visie over architectuur die er bestaat onder mensen of het gemis aan een globale stedenbouwkundige visie van overheidsmensen gericht op de toekomst. Haar idee om water terug water te laten zijn, stel U voor, waterplanten en gezond water in de Antwerpse dokken, licht geniaal, raakt mij in al z'n éénvoud. De rechte lijn versus complete chaos, het aanvaarde versus het niet-aanvaarde, kunstmatigheid versus leven, een boeiend gegeven om op verder te werken. Want geef nu even zelf toe, leeft U in een recht lijn?

EXERCICES PRATIQUES - nog 10 & 11 december van 14 tot 18 uur in de Bleekhofstraat 44 te Antwerpen

onze Belgische kust, oeps... vlaamse.

2011-12-01T22:35:00.002+01:00

Peter Callebout

2011-11-28T21:28:00.000+01:00

Na 25 jaar eindig ik mijn intensief avontuur in de architectuur.

En vandaag besef ik terug waarom ik er voor koos.

Ik zie bouwwerken die 30 jaar geleden aanleiding gaven om voor het beroep te kiezen en me inspireerden in mijn ontwerpen

Peter Callebout, waarover ik lang geleden al een blog schreef, is één van mijn favoriete architecten, in de eerste plaats omdat het een Belg is die zich beperkte tot opdrachten waarvan hij wist dat ze niet alleen creatief voldoening zouden geven maar, waarvan de samenwerking tussen bouwheer, aannemer en architect op voorhand reeds snor zat, een contract tussen gelijkgestemde zielen.

In Nieuwpoort-bad bezocht ik werken van hem in de Mosweg, Consciencelaan, De Costerlaan en Oleffelaan en voelde me week worden, zag zeer éénvoudige woningen, modernistisch en uitgepuurd, de natuurlijke begroeiing van het perceel blijft de hoogste kwaliteit waaraan het bouwwerk zich aanpast, in al zijn bescheidenheid. Geen verplicht tuinonderhoud waarover men zo vaak mensen onterecht hoort klagen, maar deel uitmakend van het landschap. Ik zie witte muren, éénvoudige ramen, luiken in riet, veel hout, baksteen, alles gelijkvloers, een gezonde aarding om jaloers op te zijn. Zijn ontwerp voor een verkaveling die zich aanpast aan het reliëf van dit unieke stuk natuur werd door de promotor destijds niet gevolgd.

Zijn eigen woning, waarin hij bleef experimenteren, staat te vervallen ook al lees ik dat ze 'voorlopig beschermd' zou zijn in 2007.

Fijn is dat ik in de onmiddellijke omgeving twee recent gebouwde woningen merk die volgens dezelfde principes zijn geconcipieerd, gebruik makend van de natuurlijk begroeiing en reliëf en onvoorstelbaar éénvoudig en inventief, woningen, eerder woonmachines, waar je bijna wil aanbellen om ze te mogen ervaren, de poëzie mag opzuigen om terug te kunnen geloven in het bestaan van architectuur op menselijke schaal.

Spijtig genoeg zijn dit maar enkele ku(n)stwerken in een volgebouwd Belgisch landschap. Het maakt me des te meer fier deel te hebben mogen uitmaken van de B-architecten, die momenteel één van de indrukwekkendste Belgische gebouwen verbouwen, het magistrale postgebouw te Oostende van Gaston Eysselinck. Enkele maanden geleden schreef ik 'de Antwerpenaar' aan, het plaatselijke infoblad, met de vraag waarom Belgische ontwerpers van nieuwe belangrijke stedenbouwkundige ingrepen nooit door hen worden vermeld, ik kreeg antwoord: "Wij schrijven voor de meerderheid en die interesseert zich hier niet in"... hoe kunnen we ooit een collectieve identiteit opbouwen, die friet, bier, chocolade en manneke pis overstijgt, kwaliteiten waarmee nog steeds, zelfs op de laatste wereldtentoonstelling in China, wordt uitgepakt. Laat ons toch onze immense kwalitatieve mensen, ontwerpers, benoemen, herhalen en koesteren om verder te trekken, de toekomst tegemoet.

richtingloos

2011-11-28T20:08:00.000+01:00

Ik luisterde vandaag naar een Remix CD van Ellen Allien, Berlijnse techno, en zoals U reeds merkte, hou ik van de juiste techno die mooi draaiende raderen laat zien, die obstructieloos in elkaar overvloeien, een gesmeerde machine, niet te snel, niet te traag, muziek bedoeld voor Berlijnse nachtclubs en een ganse nacht dansen, waarop je je kan uitleven zonder overdadige moeite, heerlijk, vraagloos, rechtlijnig... en ik geniet. En dan bedenk ik plots, op hetzelfde moment, dat het leven hier helemaal niet aan beantwoordt. Leven is eerder een stroom slijmerige vloeistof die alle richting uitloopt, dan weer terugkeert door een obstructie, zich op sommige plaatsen verzamelt in een oneffenheid als een stuwmeer, stagnerend, om dan weer over te lopen in de richting die de ruimte rondom toelaat, soms zich vermengend met een andere fluïdum om samen verder te kruipen, richtingloos maar natuurlijk. En daar heb ik nu toch enige moeite mee, beseffen dat na mijn rechtlijnige opvoeding alles kruipt, wringt, overloopt, en onvoorspelbaar is en dat er geen begin noch einde is.

Sophie & Baltazar

2011-11-23T16:03:00.001+01:00

Dat vind ik nu ongelooflijk aangenaam... CD's meenemen uit de bibliotheek, vooral CD's die ik niet ken, thuiskomen, afspelen, en verrukt zijn. Mooie muziek die je anders nooit zou horen, in dit geval Sophie Cavez en Baltazar Montanaro, accordeon en viool, meer niet, maar met zo'n bezieling en poëzie dat m'n hart opspringt, ik zin krijg om er tegen aan te gaan, muziek die m'n zinnen verblijdt en weer laat voelen waarom ik leef.

patatten

2011-11-23T16:01:00.002+01:00

ik zoek op immoweb naar een nieuw huis, veel kleiner, meer natuur, veel meer natuur, éénvoudig en voor een beperkt budget, hahahaha! Ik lach bij het zien van zoveel lelijkheid in de spiegel... Aan de ene kant staat ons economisch model op springen, aan de andere kant wordt het ontmoedigd om eerlijker te gaan leven, kleinschalig, zelf voorzienend, vergeet het. Ik stuit dan ook geregeld op aanbiedingen zoals dit 'huisje' in Boom, voor een obscene prijs, maar thuis horend in de favola's van Rio. en dat is volgens mij nou net het probleem, de politiek is helemaal niet geinteresseerd in het zoeken naar alternatieven dan wel in het stand houden of zelfs versterken van de graaicultuur naar nog meer materiële rijkdom.

Ik griezel bij het bekijken van de tv-reclame op dit moment net voor de feestdagen, allemaal supergezellig in de zetel met een wii in de hand en samen weet ik wat doen op de vloermat, idiote plastiek poppetjes die onze kinderen plezier beloven, drink SPA en je steunt dorstige kinderen in Afrika, het rolletje van het toiletpapier kan je eindelijk doorspoelen, gezinsflauwte wordt opgelost met nepmiddelen als Actimel en verzwijgt dat een goede en intelligente voeding voldoende is. Verandering moet er komen, of we het willen of niet, en zoals ik net tegen m'n partner zei, ik ben er klaar voor, al wil het zeggen dat ik op een patattenveld moet gaan staan, laat maar komen, als er maar warme mensen rond mij staan en er terug gedanst kan worden. Doet U mee?

NIKS

2011-11-23T15:57:00.001+01:00

Ik sliep langer dan anders, ik trek me dan ook terug uit de wereld in dit appartement uit de jaren '70, en beleef een dag die bestaat uit niets, of althans toch lijkt alsof, een wandeling op het strand leidt nergens heen, een zwarte kauw pikt aan een aangespoelde kwal met paarse randen, witte meeuwen staan in het wegtrekkende zeewater, gewoon, ze staan, maken misschien af en toe een miniem geluid, IEUW! IEUW! in de ijle mistige lucht, rechts de horizon, links een streepje duinen en de silhouetten van grijze blokken en slechte architectuur, ik keer terug op een onbepaald punt, leg me neer in de duinen en kruip inwendig in mijn lichaam, sta terug recht en loop verder, een taverne tegemoet, drink een St-Idesbald, een te verwaarlozen flauw bier tussen vervelende strandvliegen, het lijkt hier wel een spookstad, lees de binnenlandse politiek die ik al lang niet meer begrijp, zoiets als voetbal, het gaat al lang niet meer om prachtige waarden dan wel om het in stand houden van ieders individualisme en recht op 'een eigen tuin met trampoline', probeer contact te krijgen met de plaatselijke free hotspot om m'n blog aan te vullen, lees dat Magali in paniek is vanwege een nieuw aangeplante boom naast hun nieuwe tuin, drink nog een glas rosé en slenter verder naar de Delhaize, koop garnalen, alweer, scheuten, rosé, diepvrieserwten, enkele ouderwetse postkaarten vol nostalgische sixties auto's en trek me terug.

body fluids

2011-11-22T14:13:00.001+01:00

Na vorig weekend te hebben gedanst, stond ik vanmorgen stram en stroef op... en ging dansen, les bij Louise Chardon, deze keer op een heel andere manier, vanuit de zintuigen, de organen, de lichaamsvloeistoffen, het was niet echt dansen en daardoor misschien dan weer juist wel. Het herontdekken van andere manieren van bewegen en aanvoelen van mensen in mijn onmiddellijke omgeving, zelfs met gesloten ogen, creëert een heel andere, bijna fragiele energie. Ik leg nu nadien linken met de wereld waarin alles draait om economie en mainstream verhoudingen tussen alle mensen en de groeiende behoefte van meerderen in mijn omgeving om terug te vinden wat we verliezen, onze menselijkheid los van onzinnige discussies over mega-shoppingcentra en belasting op bedrijfswagens. Ik rij naar huis, bel met m'n ouders, spreek af om weer 'terug te keren' op kerstdag, pak m'n koffers en vertrek naar een appartement in de duinen, zicht op zee, beland in een dikke mist, verweerde en verlaten blokken, lege tavernes, parkingtoegangen met blauw licht zodat drugsverslaafden hun aders niet vinden, koop garnalen en tomaten, een fles beaujolais en beluister de nieuwe cd van Kate Bush, 50 Words For Snow, bedenk dat die griet al 25 jaar ongelooflijk prachtige muziek maakt, de vorige Aerial noemde ik al in één van m'n blogs subliem, deze getuigt van een onafhankelijk genie dat zich niks aantrekt van 'wat de massa wil', en daardoor vreselijk ontroert, zak achteruit in de zetel en kijk uit naar het bed met de ramen open, in de verte het ruisen van de golven.

Fuerza bruta

2011-11-22T14:11:00.001+01:00

Ik zag vandaag een advertentie in de krant en moest innerlijk lachen, een beetje op de manier wanneer ik sommige grappen van 'het gat van de wereld' in Humo zie. Ik lees Fuerza bruta, een voorstelling waarvan men ons wil overtuigen dat ze onmisbaar is door onder andere opmerkingen als 'nog slechts 6 dagen', '50.000 toeschouwers' (wanneer?) 'tickets van 39€' (duurder dan een voorstelling van Rosas) of 'een unieke avond uit', in dit geval samenhokken onder een plastiek zeil waarin, volgens de bijgeleverde bewerkte foto, vrouwen in badpak schijnbaar onder een te hoge lading hoogspanning een orgasme krijgen boven de hoofden van een bijeengeplakt apathisch publiek dat het einde van de wereld aanschouwt, bekijk hun gezichten, onaangename zombies die niets liever willen dan een hap vlees uit de zij van één dezer spastische figuren te scheuren. Ik denk dat ik deze keer oversla.

mijn droom

2011-11-20T21:12:00.000+01:00

ik droomde vannacht

de aarde verging, ik zag de hemel schuimen

en besefte gelaten dat dit het einde was

nam de onbekende Chinese vrouw naast mij vast

kuste haar en verdween achterover

kwallen borrelden op uit de diepte en

verlieten het watervlak de lucht in

ik hield een heerlijk naïef lachende mini-baby

in m'n handen

werd wakker en danste een ganse dag

het genootschap

2011-11-20T19:48:00.003+01:00

het genootschap

Samantha Van Wissen

Na een volledige maand verbod op sport, dansen, yoga of een bad nemen, danste ik het voorbije weekend twee ganse dagen in Anderlecht met 'het genootschap', en genoot. Ik besef dat ik beweging en het verleggen van ruimtelijke grenzen nodig heb om te functioneren, om uitgeput gelukkig te worden, stap voor stap, heel geleidelijk me zekerder te voelen in een groepsgebeuren, in dit geval twintig zeer uiteenlopende mannen. Gisteren gaf Maxime Membrive een workshop over het inleven en bestuderen van dierbewegingen of verhoudingen, vandaag gaf Samantha Van Wissen, die bij Rosas danste tussen '91 en '97, een fantastische les over de coördinatie van verschillende delen van het lichaam en het manipuleren van elkaars lichaamsdelen als betreft het ijzerdraadfiguren, technieken van bij Thomas Hauert/ZOO Company waar ze nog steeds bij danst, een maand geleden gaf Clinton Stringer, tegenwoordig grafisch designer maar eerder danser bij Rosas ons een immens boeiende workshop over de methode van William Forsythe, waarin de danser gestimuleerd wordt om anders te dansen door het zich omgeven van een kubus met 8 punten op drie niveau's en daarin te bewegen.

Clinton Stringer

Ik wil eigenlijk gewoon zeggen dat ik deze uitdaging aannam zonder enig concreet plan, enkel het gevoel om verder te geraken in m'n zoektocht in het dansen. En kijk, ik krijg dit gewoon in m'n schoot geworpen, krijg klas van heerlijke hedendaagse dansers, voel dat een groepsgevoel wordt opgebouwd en dat er een duidelijk plan is, in dit geval het plan van Jo die het hele project leidt en stimuleert. Dit smaakt gewoon naar meer en dat vind ik nu net zo heerlijk in het leven, onverwacht, op het gevoel, iets doen met m'n leven dat laat voelen dat het de moeite geweest is , en dat het nog niet hopeloos is.

recept

2011-11-17T17:01:00.000+01:00

spinazie in de oven

°bloemkool

°verse spinazie

°olijfolie

°peper en zout

°pijnboompitten

°rode ui

°pecorino

°feta

°verse tijm

Kook de spinazie zonder water bij te voegen, giet af en hak fijn.

Bedek de bodem van een bakblik met olijfolie en de spinazie.

Kook de bloemkool gaar, giet af.

Snij enkele rode uien in fijne ringen en leg bovenop de spinazie, strooi geroosterde pijnboompitten en pers enkele teentjes look erover uit, plus versgemalen peper en grof zout.

Verkruimel de bloemkool en bedek alles, druk alles goed aan, bestrooi met verse tijm. Bedek met verbrokkelde feta en rasp verse pecorino erover.

Dan in de oven op 190° gedurende twintig minuten, en dan nog even onder de grill voor een krokante goudbruine korst.

Heerlijk, gecombineerd met aardappelpuree gemengd met fijngesneden kervel, een soeplepel mosterd (geen nootmuskaat) en olijfolie ipv boter.

VIVEZ!

2011-11-17T13:37:00.000+01:00

Zeer vreemd, het is nu half zes, en reeds donker.

En plots roep ik uit: "wat een vruchtbare dag! "

Het voelt aan alsof ik meer bereikt heb dan het bouwen van een huis.

Ik kocht 'n lading kaders voor mijn vernissage, maakte een ontwerp

voor de opstelling van de werken, zit terug in complete stilte in een bos

een echte luxe

goedkoop, het brengt financiëel niks op

maar bevestigt waarom ik leef...

VIVEZ!

minimal joy

2011-11-15T14:03:00.000+01:00

the Bries space - Antwerpen 2060

2011-11-13T16:06:00.000+01:00

Als inwoner van Antwerpen Noord viel me deze galerij meteen op het voorbije jaar, passerend met de auto richting garage. Pas door facebook en noordlink werd het me duidelijk dat het om 'the Bries space' gaat, een creatief laboratorium voor beeldende kunstenaars. Dit weekend stellen Benjamin Demeyere en Nick Andrews tentoon, schetsen en schilderijen ontstaan door een intensieve samenwerking, 'les grandes vacances', genoemd naar een film van Louis de Funès, op de achtergrond muziek van Tati, we wisselen contacten, ideeën en visies uit, zuigen onze hersencellen vol met de juiste vibratie die er hangt en keren opgeladen terug naar huis. Ik moet toegeven dat een volkse buurt met haar problemen ook goede kanten heeft, laat het mij een 'berlijnse vibe' noemen, een deel van Antwerpen, explosief op verschillende manieren, waar er nog een voedingsbodem is voor het experiment, meer dan op andere plaatsen. Een adres om te onthouden in een buurt om te ontdekken.

En als U honger hebt, spring dan even binnen net om de hoek in de Handelstraat en eet gebakken vis voor een prikje in de 'Calamares'.

Prinsenhof

2011-11-12T20:21:00.005+01:00

Vandaag rijden we langs de Bleekhofstraat 44 te Borgerhout, nemen maten, gaan de situatie ter plaatse bekijken ter voorbereiding van m'n expositie 'Exercices Pratiques', de titel alleen al wekt reactie,

waarom frans?????...

waarom niet ????? mail ik terug,

we slaan aan de overkant zakken vers fruit en groenten in bij 'de Perry', massa's noten en gedroogde vruchten bij Morocco nuts en rijden door naar Grobbendonk, bezoeken een houten chalet die te koop staat, eventueel als verhuisoptie ver weg van de stad, treffen er een vervallen cabanne aan en rijden tussendoor terug, richting stad, passeren 'Het Prinsenhof' te Herenthout en belanden in een andere wereld, nostalgie naar vroegere tijden, met een Westmalle tripel en een Gordon Schotch, portie kaas en salami, mosterd en ketchup erbij onder houten balken en bij de houtstoof, de blonde waardin als levende getuige van de vergane jaren '60, het is alsof de klanten ons wantrouwig bekijken, zeker als we foto's nemen. Dromend van een eigen plek in de natuur, ons consumentengedrag beperkend tot het minimum maar met een maximum aan spirituele input vlieg ik mijn keuken in, maak een ovenschotel van spinazie, rode ui, bloemkool, pecorino, feta en een mosterd-aardappelpuree met koriander, open een fles Siglo Rioja en geniet van deze dag, begonnen met het maken van m'n vorige blog buiten in de kou op m'n terras met een tas straffe koffie tot de grens van onderkoeling en eindigend bij het haardvuur. Wat zou een mens nu nog meer wensen?

Cesena

2011-11-12T09:43:00.001+01:00

In 1377 richtte het leger van paus Clemens VII in Cesena een waar bloedbad aan, Anne Teresa De Keersmaeker graaft samen met Björn Schmelzer van het ensemble Graindelavoix naar deze donkere periode. Dansers en zangers leerden elkaar de technieken aan en stonden gisteren voor de 'dress rehearsal' in de indrukwekkende zaal van de Munt te Brussel, de eerste twintig minuten in de schemering, die uiteindelijk overgaat in dageraad, een witte zandcirkel. Afgemeten groepsbewegingen, plots stilstaand, als een leger paarden, een getormenteerd volk, een hamer op steen, een uitputtingsslag van één figuur tussen geschilderde middeleeuwse olieverfzangers. Er wordt stilaan geweldig gedanst, sierlijk en gracieus, dierlijk en krachtig, het verschil tussen zangers en dansers verdwijnt, de ingehouden sombere energie van het begin explodeert tot een ode aan het leven, het is licht, de middeleeuwen zijn afgelopen, ik sta terug op straat in Brussel, Mort Subite, een glas rosé, de nieuwe middeleeuwen van de 28e eeuw.

Pina

2011-11-07T09:43:00.002+01:00

Soms moet ik er aan herinnerd worden waarom ik sommige keuzes maakte, of waarom net die bepaalde zaken mijn leven blijven bepalen, richten of inspireren. Neem nu m'n keuze om vier jaar geleden te starten met hedendaagse dans. Soms verwatert de passie, of vraag ik me af waar ik mee bezig ben, hoe ver ik er in moet gaan, of ik niet te oud ben, enz, de typische manieren van de menselijke geest om het leven moeilijk en ingewikkeld te maken. En kijk, gisteren keek ik naar de film Pina van Wim Wenders over Pina Bausch (1940-2009), Duitse danseres, choreograaf, dans-pedagoge en artistiek directeur van het Tanztheater in Wuppertal. Van begin tot einde werd ik weer wakker geschud, moest ik tranen van ontroering bedwingen (waarom bedwingen vraag ik me dan af), zag waanzinnig bezeten dansers die voortdurend zoeken naar gevoelens en die omzetten in lichaamstaal, vrij van conventies of afgesproken lichaamstaal, een ongelooflijk onuitgesproken en beperkende wet in onze maatschappij, wandelt U morgen bijvoorbeeld eens achteruit in uw winkelstraat. Dit is een ode aan éénzaamheid en angst, maar ook aan levensvreugde en kracht, want het één kan niet zonder het andere.

Dans, dans, anders zijn we verloren!

geel en rood... Spanje!

2011-11-05T21:06:00.000+01:00

Eviva España!

Vanavond neem ik m'n tijd, en kook met een kookboek onder m'n neus, 'de complete keuken van Spanje'. Ik kocht ingrediënten, rode paprika's, ansjovis, room, kleine wilde peren, een Rioja, rode uien, citroenen, ... de kip in de Criée in de Van Schoonhovenstraat te Antwerpen, een overdekte markt waar de beste beenhouwers gevestigd zijn, en kom aldus in de juiste Spaanse sfeer. Gedurende twee uur amuseer ik mezelf, onder begeleiding van enkele glazen rode wijn, schil de goudgele peertjes en kook ze traag roodglazig in wijn met gele citroenschijven en -sap, suiker en kaneelstokken, braad de kip goudbruin en stoof ze met de ui, paprika's, geschilde tomaten, jamón, look langzaam in m'n rode 'Staub cocotte' terwijl de in schijven gesneden aardappelen, gemengd met look, room, ansjovis, peterselie en vers geschaafde kaas gedurende een uur, bedekt met folie, gaar stoven in de oven, om nadien onder de gril de nodige krokante korst te krijgen.

En ik neem foto's, eindelijk, met ons nieuwe Olympus toestel, het vorige werd gestolen... en ontdek dat beelden me inspireren, dat schrijven vanuit een zelfgemaakt beeld gemakkelijker gaat, afstand creëren tegenover dat wat je inspireert, intrigeert, raakt, zodat ik als buitenstaander het verslag kan schrijven, de emotie kan versterken door het woord het beeld te laten steunen, of andersom. Laat dat nou net het onderwerp zijn van mijn vrijdagse lessen aan de univ Antwerpen, woord & beeld en vooral het niemandsland ertussen, die schemerzones zijn de boeiendste om te onderzoeken omdat dit nu net afwijkt van de vermeende logica van opvoeding, economische bankcrisissen, en valse statussymboliek. Want het leven is meer dan afwassen alleen...

Bornem

2011-11-05T17:03:00.001+01:00

De mooiste routes op routeyou.com

Vrijdag was een mooie dag, dus zocht ik naar een mooie wandelroute niet te ver van Antwerpen. Op het internet vond ik deze route die vertrekt in Bornem, langs het kasteel van Marnix van St-Aldegonde, dat uiteindelijk uit het zicht blijft, langs prachtige velden, de oude scheldebocht, echte grote eiken en beuken, de Sint-Bernardusabdij. Het laatste stuk is terug Bornem centrum en toont hoe Vlaamse stedenbouw en wansmakelijke immobiliënbedrijven een dorp kunnen verkrachten, de obligate autoparking op het marktplein, terwijl enkele straten verder recent een volledige parkeergebouw met verdiepingen in het veld werd geplaatst. We genoten nadien van een steak met frieten buiten op een terras, een blonde Leffe erbij, koffie nadien, de plaatselijke vrouwen die allen naar dezelfde (slechte) kapper gingen hadden een gekleurde pot op hun kop, de mannen dronken bier, lalden, rookten, de enkele jonge mensen liepen ertussen als jonge kiekens, het leek even een Vlaamsch pretparkdorp in Japan. Toen was het tijd om terug naar de stad te keren, stonden in de file, dronken nog iets op het terras van De Kroon hier om de hoek en kropen nadien in de zetel.

rood

2011-11-05T16:35:00.000+01:00

Deze morgen werd ik later dan anders wakker, geen gasten in onze b&b dus uitslapen, en hoor... niks. Rust zoals een jaar geleden, geen verbouwingen, geen drilboren, slijpschijven, hamers op de muren. Ik kruip uit het bed, maal bonen en zet een tas verse koffie, kruip terug in het bed, de ramen open. Buiten staat de hulst vol rode bessen, vogelvoedsel voor de volgende koude maanden, in het midden een merel, die bijna onhoorbaar zingt, zoals alleen merels dat kunnen doen, subliem, maar deze keer met de snavel toe, muisstil en ingetogen.

Dat is een moment van éénvoudig geluk.

BOND

2011-11-03T23:32:00.000+01:00

drawings by me, clothes by BOND

bauen im neuen reich

2011-11-03T21:27:00.001+01:00

BAUEN IM NEUEN REICH - stift op papier - 3.11.2011

in the deep

2011-11-03T21:00:00.003+01:00

Deze week was een intense week, maandag schilderde ik en kwam na vier uur tot de vaststelling dat het op niks trok, alle werk van de vorige week overschilderd, het geeft me dat verloren gevoel dat ik nog nergens sta. Vandaag trek ik me van niks iets aan, had afgesproken voor koffie in Normo Coffee op de Minderbroedersrui te Antwerpen met Jan die een boeiende carrière opbouwt in de danswereld, als danser én choreograaf, en voel nadat we afscheid namen, dat dit belangrijk is voor mij, contact met creërende mensen die risico's durven nemen, bezeten door hun onverklaarbare passie, dit kan ook buiten de zogezegde creatieve zone. Creativiteit is een onderschatte kwaliteit die noodzakelijk is om te leven, nieuwe wetenschappelijke ontdekkingen te doen, nieuwe beslissingen te nemen... liefst op onbewaakte momenten.

Nu zit ik hier al enkele uren te tekenen, niet schilderen, en amuseer me gewoon, laat maar komen, niet te veel nadenken en vanuit mezelf werken, vanuit gevoelens die ik niet kan benoemen of uitleggen, ik ben uiteindelijk toch al 47 jaar op de aarde dus moet ik het archief in mijn hoofd ondertussen toch kunnen raadplegen. En dat is nu het punt van waaruit ik graag vertrek, laten komen wat er diep in mij zit, onbenoembaar, maar juist dat kunnen omzetten in een onuitspreekbare taal zoals tekenen en schilderen en daarmee anderen confronteren is datgene wat me aanspreekt in 'kunst', m'n werk tonen en hopen dat sommige mensen voelen waarover het gaat, zonder al te veel uitleg.

overschilderd

2011-10-31T12:11:00.001+01:00

acryl op paneel - 24 x 30 - 1.11.2011

EXERCICES PRATIQUES

2011-10-31T11:34:00.000+01:00

Donderdag waren we vijf jaar getrouwd en vijfentwintig samen, aten in 'à la ville', een fantastisch restaurant in de Zirkstraat te Antwerpen, waar met superverse, zuiderse ingrediënten wordt gekookt zonder nonsens, het is één van die zaken met een frans kantje af maar waar toch alles klopt, ik snoepte van verse sardienen, kalfsvlees in bladerdeeg en kaastaart met warme vruchten, vrijdag maakte ik sushi en ontdekte dat pompoenpitten er een heerlijke smaak aan geven, zaterdag reden we naar Knokke, waar Piet Raemdonck exposeert in de galerie 'Zwart Huis' op de Zeedijk, als reactie op de onnoemelijke saaiheid van deze badstad reden we snel terug naar huis en maakten spaghetti met gehaktballen, een zeer toepasselijk gerecht bij een slechte film, Nine, een remake van Fellini's film 81/2, een soort liftmuziekversie laat ons zeggen, zondag aten we bij Karin en Lieve, radicchio met dressing van blauwe kaas en een 'Poule Noire', vandaag maandag schijnt de zon, beneden in de b&b en boven bij de buren joelen kinderen, de bovenbuurvrouw praat in kindertaal, aaardbeitjes eten, aaardbeitjes eten? nadat ik nieuwe doeken kocht bij Schleiper, drie en één gratis, een buitenkans, op de fiets, binnenkort trek ik ermee naar Oostduinkerke en schilder op het strand, met verf en zand, dat heb ik nu nog niet gedaan, één ding staat vast, de viswinkel wordt m'n dagelijkse uitstap, slapen met het raam open, de duinen en de zee frontaal, ik moet wat overhebben om inspiratie op te doen, nietwaar?

het genootschap der edele delen

2011-10-24T18:24:00.000+02:00

Het Genootschap der Edele Delen

Het Genootschap is een nieuwe amateurgroep hedendaagse dans voor mannen. Volgende zomer willen we met een voorstelling letterlijk de straten op met een feestelijke processie, een ode aan mannelijkheid en aan dans.

En ik moet toegeven, Jo Heyvaert is een prima leider en choreograaf, vooral de intensiteit van de weekends staan me wel aan, zeven uur op een dag, goeie locaties, uitproberen, improviseren, inspelen op elkaar, twintig mannen bijeen , alle soorten, alle vormen. Dan voel je direct dat het goed zit, dat het resultaat toonbaar zal zijn, maar dat vooral de ervaring momenteel het belangrijkste is, in mijn persoonlijke dansopleiding, maar ook in mijn ontwikkeling als vrijer mens.

heden dans afleren

2011-10-20T20:44:00.001+02:00

Na vier jaar hedendaagse dans ontdek ik des te meer mijn probleempunten:

- mijn lichaam is nooit ontspannen

- ik heb spiergroepen die constant opgespannen staan uit gewoonte zonder dat ik het voel

- ik gebruik mijn lichaam meestal verkeerd

- sommige spieren zijn te kort

- mijn bekken is gesloten

Ik vraag me zelfs af of er nog iets aan te veranderen valt, blijf toch proberen om terug bewust te worden van mijn zak beenderen, bloed, spieren en organen. Leer opnieuw mijn voeten echt in contact te brengen met de aarde voor een beter evenwicht en verbinding te maken met mijn volledige ruggengraat. Net zo in mijn schilderen en tekenen. Ook al startte ik vijftien jaar geleden academie schilderkunst met het afleren te schilderen, voel ik dat ik hieraan nog steeds moet werken. Geen 'schilderij' meer maken, geen 'dans' meer uit te voeren volgens aangeleerde en beperkte normen. En da's nou net het moeilijkste wat er is, afleren wat je al die jaren in de strot werd geramd.

het kinderparadijs

2011-10-20T20:29:00.000+02:00

het kinderparadijs - stift op papier - 19.10.2011

Taylor Deupree

2011-10-20T15:03:00.001+02:00

A Fading Found- Taylor Deupree

Maandag volg ik les hedendaagse dans bij Louise Chardon en ontdekte deze muzikant. Vandaag schilder ik abstract werk met deze sound op de achtergrond en geniet, dubbel. Van het geluid en van de zachte strijd met verf en panelen.

waar is de wind gebleven?

2011-10-14T12:14:00.002+02:00

met vrienden discussieerden we over de verandering van architectuur tegenover de jaren '60. Aanleiding was het werk van César Manrique op Lanzarote, futuristische gebouwen in de lava, organische vormen en traditionele architectuur, met een intense wisselwerking tussen interieur en zijn omgeving, uitgaande van communicatie en respect. En opeens viel de uitspraak dat architectuur toen meer sex-gerelateerd was, ik vond dit nog geen gek idee. Herinner U Barbarella, grote zit-ligmeubels in het midden van de living, dicht bij een immense zwevende open haard, veel bloemmotieven, felle kleuren. Kijk wat er nu van overblijft, de woonkeuken, kaal en slecht bedacht minimalisme, het uitsluiten van gevoelens, nuances, en vooral natuur. Architectuur straalt nu hoog boven ons als een neonbord in Las Vegas en is meestal louter een goeie investering. Waar bleef de mobiel, de fantastisch organische vormen, sensueel, gedreven door de wind, met geluid en zachte onvoorspelbare bewegingen, die verrasten, nooit hetzelfde maar steeds weer veranderend onder invloed van de natuur?

Hasselt

2011-10-08T23:50:00.000+02:00

le champignon mortel

2011-10-08T23:33:00.001+02:00

Le Champignon mortel- stift op papier - 5.10.2011

hahaha!

2011-10-04T19:00:00.000+02:00

ik wou het niet tonen, nieuw werk voor mijn komende tentoonstelling in de Factor in de Bleekhofstraat te Antwerpen, vernissage op 2 december met DJ en heerlijke wijn, maar vooral mooi volk!

Maar gezien mijn belofte in m'n vorige depri-blog... VOILA!

beter een verre vriend dan een slechte buur

2011-10-04T18:48:00.001+02:00

Momenteel voel ik me niet zo lekker, niet fysiek, eerder psychisch, mag een mens dat meedelen op internet? Ik zoek naar de oorzaak van dit ongemakkelijk gevoel. Ik nam drie jaar geleden de beslissing om niet verder te stijgen op de economische ladder, en de sprong in het onbekende te wagen, schilderen, hedendaagse dans, b&b, mijn blog, zoeken naar alternatieven van de naar mijn gevoel groeiende tendens om meer te consumeren en te bewijzen tegenover anderen. Er wringt iets, aanleiding was de herfst dacht ik eerst, maar nu wordt er me stilaan iets duidelijk. Mijn buur schreeuwde drie weken geleden in m'n gezicht, in mijn eigen huis, dat ik een 'loser' was, en bedreigde me daarna fysiek, omdat ik verbaal durfde te zeggen dat we het niet meer aankonden, zijn verbouwingen, drilboren om zeven, niet meer kunnen praten in eigen huis, zware schade aan ons terras, kortom een onvoorstelbaar arrogante houding van jonge mensen met veel geld en geen communicatie, we moesten zelfs onze b&b tijdelijk sluiten... ik besef nu dat deze woorden ongelooflijk pijnlijk kunnen zijn, dat een mens echt gekwetst kan worden in zijn waarden. Ik zat op een goede weg voor mij, maar wordt genekt door een fils-à-papa (of is het mama) die niet doorheeft dat menselijk contact en respect fijne waarden zijn. Ik probeer momenteel terug omhoog te kruipen om de weg te hervatten, een weg die vermoedelijk niet overeenkomt met het maatschappelijk, economisch ideaal. Laat ons hopen dat ik er in slaag terug te voelen wat ik eerder voelde als 'juist' en een fijne tweede helft kan breien aan m'n leven, ook al is het via de moeilijke en spirituele weg, amen...

Ik beloof dat m'n volgende blog positief en inspirerend zal zijn!