T-shirts ©geert

Deze T-shirts werden door mij beschilderd met olieverf en leveren een boeiend resultaat op.

De collectie breidt zich uit, er zijn momenteel 5 exemplaren.

olieverf op Lee

olieverf op H&M

olieverf op Wim Neels

olieverf op H&M
olieverf op Boss

kerst 2009

recept van een Noorse vriendin

Noorse pepperkaker

5 dl suiker

1,5 dl water

0,7 dl lichte siroop

1 el kaneel

1 el kruidnagelpoeder

1 el gember

250 g margarine

1,5 l zelfrijzende bloem

warm suiker, water, siroop en alle kruiden op, van het vuur zetten en margarine toevoegen. Omroeren tot de mengeling koud wordt. Bloem inwerken en laat het deeg in de frigo een nacht rusten.

Rol deeg uit, maak de vormen van uw huis volgens eigen ontwerp en bakken op 175°C gedurende ongeveer 10 minuten.

Assemblage met gesmolten bloemsuiker in een weinig water.

Mijn resultaat ziet U hierboven, trek er een namiddag voor uit en laat uw fantasie los!

I have a dream

dit is mijn droom

beperkte ruimte

in polyester

hout, vuur, stro-toilet en natuur

mobiel en aards

slaapnissen met flessen drank,

in een verwisselbare omgeving

vrije denkpatronen

herleid tot éénvoud

en daarom net zo

controversieel

en nodig...

dit is

de toekomst

alles van atelier van lieshout

verkocht!

Afstand nemen van een werk is even wennen. Op de open atelierweekends kreeg ik bezoek van mijn vroeger collega architect Jan Veelaert. Zoals bij vele bezoekers viel dit werk bij hen in de smaak, maar er werd getwijfeld. Ik ben het twee weken ter plaatse gaan presenteren, liet het achter en wachtte af, tot ik eergisteren een mail kreeg, het was verkocht. Het hangt nu in de hippe ontvangstruimte van architectenbureau Jan Veelaert op het Eilandje, en ik moet toegeven dat werk op een andere plaats dan in mijn atelier een extra dimensie krijgt, het maakt zich los van mij en mijn overige schilderijen en begint zijn eigen leven te leiden in de wereld. Dat geeft een goed gevoel en een stimulans om verder te gaan.

stadstuin in de winter

We genieten elk seizoen van onze stadstuin die het hele jaar door groen blijft, uitgezonderd de bruinrode hazelaar en de Campsis tagliabuana (oranje trompetbloem). De geraniums hebben we net op tijd binnengezet, zodat die na een lange overwintering ons belonen met extra grote, stevige roze, rode en paarse bloemen in de lente. De rode bessen van de hulst worden momenteel verslonden door de merels en tussen de afgevallen bladeren overwinteren lieveheersbeestjes, die dan weer de hoeveelheid luizen in het voorjaar inperken. Ik neem mijn tas koffie, zet me warm aangekleed even tussen dit mini-biotoop en ervaar 25m2 zelf gecreëerde natuur.

campsis tagliabuana

(ik word gek van mensen die een tuin als opdracht zien, onmiddellijk alle bomen omkappen, gras afdoen haten en toch gazon aanleggen, afvallende bladeren bekijken als vuil, en mensen dagvaarden omdat ze het recht opeisen hun kinderen in de enige boom achteraan de tuin te steken met uitzicht op de buren... mijn god, maak van uw tuin uw eigen sprookjesbos en leef!)

dans

dans - olieverf op karton 25 x 35 cm - 15.12.2009

ok, ik hou me even niet in, excuus...

...ik word wakker, gelukkig (word ik wakker, niet gelukkig wakker worden) , het is koud en de zon schijnt, de winter bijt zijn tanden in de wereld en desinfecteert het vocht. Op de fiets rij ik door de Oude Landen en zijn Galloway runderen naar mijn ouders voor een tas koffie. Mijn wereld met die van hen, sommige dingen worden gezegd, andere niet... ik fiets terug naar huis, wegenwerken, sportpaleis en Stuivenberg-ziekenhuis, waar ik vorige week mijn mentor bezocht, aftakelend modernisme. Thuis krijg ik telefoon, L.'s moeder gestorven deze morgen, ik denk aan mijn lijf, ouder worden en schenk me, ook al is het middag, mezelf een glas wijn in. Spaarlampen gaan de wereld niet redden, we staan voor een belangrijke ommekeer voel ik in mijn botten. En toch is het gemakkelijker om het economisch beeld te blijven volgen, automachismo, KBC, Knokke, Quick met zijn obscene hoeveelheid afval, reizen naar Mexico (euh... of toch dan weer niet?), kerstshopping.

... wat ik eigenlijk wil zeggen: Wat stelt onze politiek eigenlijk voor als men zelfs een schandelijk probleem als het 3 weken geleden stoppen van waterzuivering in Brussel niet kan oplossen zonder zware schade aan ons milieu?

In Planckendael zijn ze zo fier dat ze de Barebeek eigenhandig zuiveren via zuurstof, planten en bezinking, een prachtig proces om te zien, een must voor elke ouder die zijn kinderen iets belangrijk wil meegeven. Ik stond er van versteld dat industrie nog steeds waterlopen (en dus ons) kan dood vervuilen zonder gevolgen en dat een individueel initiatief dit moet oplossen.

het individu

Ik reed deze morgen met mijn fiets door de stad en zag grijs, grijs in de gebouwen, de lucht, de mensen. De machine 'maatschappij' begon te draaien, de economie kwam op gang onder het waakzame oog van camera's... Aan de overkant van het plein zag ik de vreemde zwartharige vrouw die dansles geeft, en ik besefte dat datgene wat de wereld menselijk en leefbaar maakt het individu is en niet de massa, uniek met zijn verhaal, visie op de wereld en zijn vermogen om het raderwerk creatief te benaderen of te manipuleren, mensen die nog geloven in verandering, in intimiteit en aandacht en het logisch denken overstijgen en dit vooral willen delen met anderen. Godzijdank bestaan die mensen nog en holt niet iedereen naar het Sportpaleis.

nattura

Drie momenten maakten deze blog:

A. De firma Bruynseels-Vochten bouwt een veranda bij de buren. Bij mijn vraag aan één van de werknemers of ze ook ramen in hout maken was het antwoord:

"Meneer... hout is uit den boze"!

Naar mijn mening is hout uit gecontroleerde houtbouw nog het meest milieuvriendelijke, mooiste en gezondste materiaal dat er bestaat. Er zijn zelfs houtsoorten die geen behandeling nodig hebben. Trouwens in Noorwegen is het jaarlijks schilderen van het houten huis een familiefeest, met barbecue en dans.

B. Phara op Canvas over de klimaattop in Kopenhagen: Professor Vermeersch slaat de nagel op de kop en benoemt het probleem: "er zijn te veel mensen op deze wereld". Waarop De Gucht, Phara en de weervrouw van VTM ongemakkelijk hun kinderen net niet verdedigen. (ook al is het een waarheid als een koe). De Gucht als economisch liberaal gelooft dat de kennis en de wetenschap van de mens onze toekomst vrijwaart, ondertussen geen maatregelen treffend tegen de wegwerpmaatschappij, diesel, lange wapper of gratis vliegreizen.

C. De documentaire nattura waarin oa Björk haar uitzonderlijke natuur ziet verdwijnen door louter economisch winstbejag op korte termijn. De crisis geeft politiekers in Ijsland nog meer vrijspel tot het bouwen van gigantische zwaar vervuilende aluminiumsmelterijen over het ganse eiland, vanwege de plaats en de goedkope energie. De immense winsten gaan naar enkelingen zoals de Rus Abramovitsj en anderen die door 'procedurefouten' worden vrijgesproken.

A + B + C + opwarming van de aarde = ongemakkelijk gevoel

oefendag

olieverf op karton - 10.12.2009 - 25 x 35 cm

Na de open ateliers 09 in september viel de inspiratie stil, ik wou even geen portretten meer, tijd om door te groeien, alleen dat is niet zo éénvoudig... Na een groot naakt waar ik niet tevreden van was, en waar ik dagen aan had gezwoegd, en het zien van een verzameling kleine schilderijen in de Arrangerie in de Muntstraat, besloot ik om vandaag de ganse dag te schilderen op klein formaat karton, Piet Raemdonck raadde me aan om te werken met een tijdslimiet, 15 minuten per onderwerp, geen tijd dus om na te denken of te ver te gaan. Ik laat U het resultaat zien, bekijk het als oefeningen die hopelijk leiden tot een nieuwe golf schilderenergie!

De interieurs en de tuin zijn uit het hoofd (studentenkamer/ verdwenen kamer nonkel, veranda en tuin grootmoeder/ loft Gent), de stillevens van voorwerpen thuis.

recept 11 (©geert)

simpele vegetarische ovenschotel

ingrediënten

-aardappelen

-tomaten

-250 ml sojaroom

-pompoenpitten

-groentenbouillon

-200g feta

-peper en zout

Schil de aardappelen en leg ze in kleine stukken in een ovenschotel, snij de tomaten dwars door en schik ertussen. Giet groentenbouillon erover tot ze bijna onder staan. Verbrokkel de feta erover, en overgiet met de sojaroom. Kruid met peper en zout, en bestrooi ruim met pompoenpitten. Plaats in een voorverwarmde oven op 200° tot de aardappelen zacht zijn (ongeveer 3 kwartier) en daarna enkele minuten onder de gril voor een lichtbruine kleur. That's all... zeer hartig, lekker en voedzaam!

1994

publicatie 'Mein erstes haus' recent werk van jonge Vlamingen

bij de tentoonstelling in De Singel - 1994

Erik Van Daele in samenwerking met Hans Van Bever en Geert Verbruggen

vlaams behang

De avond begon met bubbels op den boulevard, and then you place your right foot in front of the left, with your arm making a swim movement while holding your thumb up, so yeah, aah you snap and then tap like snap-snap-tap... de PARTS-dansers zagen af onder het commando van de Oklahoma-vrouw met pluimen en pailletten onder Adidas trainer, yeah, de witte wijn maakte het hoofd licht in Sint-Andries en het knap verbouwde industriepand in Gent met serrewanden, multiplex en betondals verraste mij, architectuur van Jan De Vylder, zeewier, mannen en witte wijn, het Lam Gods stond in al zijn statige koppigheid achter gewapend betonglas, ziekelijk gedetailleerd terwijl de regen bleef vallen op de modderige binnenstad, yeah right! In de Vooruit wachtte, aah how shall I say it...koffie en nog een man en gepakt met Panetone en Panforte trokken we naar Brugge, aten garnaalkroketten en een halve kip-friet, Kriek, zagen molens, doodshoofden in de Jeruzalemkerk, wie kon bevroeden dat we 's avonds sinterklaas uit Toscane zouden ontmoeten in Varsenare, zwarte en witte langharige poezen schonken alcohol vanuit hun flessenhalsvormige mond, de bolknollen worden gekoesterd, Marva en Julio, yeah that was a great move, so... YEAH!

de kamer

Onmiddellijk na de scherpe draai in de smalle houten trap met bebloemde loper, stond de houten deur met bovenin drie identieke raampjes met figuurglas, waardoor ik 's morgens mijn grootmoeder bevrijdend zag binnengluren na een lange nacht die meestal verstoord werd door het hartverscheurend gekrijs van katten in de achterliggende tuinen, appel-en perenbomen op gazons en dahlia's tussen ligusterhagen vol meikevers. De kleine kamer erachter was die van mijn moeders broer, architect, op de vloer sisal, een bed met oranje overtrek tegen het het kamerhoge, roestkleurige gordijn voor het raam, ernaast een robuuste houten, lage ronde tafel met een grote rijstpapieren lamp erboven. De materialen verankerden zich in mijn geheugen en gaven Japan een geur. De grijze stalen lockerkast verstrakte het geheel en vervolledigde het ascetische karakter van de ruimte. De goudgelakte Louis XIV-stoel met kardinaalspaarse bekleding, een schoolproject, zwakte de sérieux af en gaf toen al aan dat het leven meer is dan rechtlijnige soberheid. Ik denk nog vaak aan deze kamer en ruik dan die typische geuren, zie de waas van het gezicht, hoor de koekoeksklok en klassieke muziek op de oude radio beneden en ruik koffie, appels en haarlak.

woonregen

www.noorwegen.be

villa aan de oceaan te Stavanger

Via een frisse brochuredie ik meenam in de Noorse Zeemanskerk op 'den boulevard', leerde ik Jarmund en Vigsnaes kennen en werd betoverd door de combinatie Noorse landschappen en de knappe architectuur met veelvuldig gebruik van hout.

Leo

dit maakt me vrolijk, een interview op radio 1 met klant Leo Ribbens, verbouwing woning Antwerpen

Luister op http://www.radio1.be/programmas/stor/1543685 en klik op '20090306 kringwinkel'

herfststemming

Alles heeft twee gezichten waardoor het niet mogelijk is om goed te doen voor iedereen, zelfs niet voor jezelf. Ouders zijn mensen die je in alles steunen of mensen die je leven beoordelen, kinderen zijn romantische wezentjes met een glimlach op het gelaat of zijn kleine etters die het leven tot een waanzinnige hel maken, geslaagd zijn in je job betekent geslaagd zijn in de ogen van anderen met de financiëel uiterlijke kenmerken of beantwoordt niet aan dit door banken en verzekeringsmaatschappijen gecreëerde beeld, net zoals gezondheid diep van binnen bepaalt of je beantwoordt aan de esthetisch en moreel verantwoorde nepmaatschappij van gefotoshopte normen en waarden. Gaat het goed met de wereld of onomkeerbaar slecht, meer snelwegen of minder, is de mens een intelligent wezen, heeft het schilderen van mijn gang wel zin? Na 23 jaar coma bij volledig bewustzijn en niet kunnen communiceren, terug kunnen bewegen, of de brandwondenpatiënt gisteren op tv met verbrand lichaam, longen en slokdarm die wordt opgelapt als een lappenpop, blauwe yoghourt etend, het maakt me samen met pijn in de onderrug niet vrolijker, en bedenk: ach ik zit in die fase... herfst & melancholie, kerst nadert. Ik maakte een zeer trage wandeling in de wind naar Park Spoor Noord en de wijk 2060, Willy Vandersteen, het mooie gebouw Hotel Min van Mys&Bomans in de Lange Scholierstraat, Stuyvenbergplein, en zag vele mensen van verschillende nationaliteiten, verkrotte woningen en moderne architectuur naast elkaar, en besef dat het leven een amalgaam is van verschillende ideeën en invalshoeken en daardoor nood heeft aan een politiek met visie en durf, maar ook nood aan mensen die niet veroordelen, aanvallen of een samenleving ondermijnen en beseffen dat het leven belachelijk waardeloos is. Hoera voor de herfst!

Permeke

oliepastel op karton naar 'dorp in de lente' van Constant Permeke

schetske

potlood op papier 21.11.2009

dagdroom

de hitte verspreidt zich doorheen het membraan naar de aangetaste zenuwbanen. In de verte brullen de leeuwen over de stad terwijl een felle wind opsteekt. In het figuurglas voor mij in de hoek verschijnt een geharnaste ridder. Ik leef.

Tariq-Caroline 1-1

Aan het scherm gekluisterd eergisteren bij het debat tussen de Zwitserse filosoof en islamoloog Tariq Ramadan (blog) en de journaliste Caroline Fourest (blog) op de Franse zender (klik op de blog van Ramadan en je kan de uitzending bekijken), werd ik opgenomen in een discussie die zo complex is dat een visie of een vooropstellen van een persoonlijke waarde wel nodig is om hierin een opinie te vormen. Men kan, zoals Ramadan voortdurend doet tijdens de uitzending, Fourest bezien als een linkse journaliste, die evengoed een visie oplegt aan andere mensen. Men kan Ramadan, zoals Fourest beschouwt, bekijken als iemand met een dubbele moraal, gematigd bij Westerlingen, fundamentalistisch tegenover de moslims. Heen en weer werd ik geslingerd, maar wat me uiteindelijk wel opviel is dat Fourest de moslimgemeenschap niet aanvalt, enkel de handelingen van Ramadan, die ze bestudeerde gedurende vijf jaar door het lezen van zijn boeken en beluisteren van zijn cassettes, en zich daar serieuze vragen bij stelt, niet meer. De manier van praten van Ramadan vertrekt dan weer vanuit de vrijheid van godsdienstbeleving van de moslim in het Westen en zijn emancipatie, bewerend dat de sharia en het geloof perfect te combineren zijn met de seculiere Europese wetten. Hij laat niet na om foutieve beweringen te uiten (200 zogenaamde fouten in Fourest's boek zijn er uiteindelijk 3 waaronder de tijd om van Genève naar Lyon te sporen), en de discussie te verzwakken door geregeld te verspringen van onderwerp, of vergelijkende veronderstellingen te maken, de methode van een Filip Dewinter, niet rechtlijnig, noch klaar en duidelijk, maar het gesprek ondermijnend. Of vergis ik mij? Het is het gevolg van onze moeizaam en pijnlijk verworven vrijheden dat in het Westen de opkomst van de Islam met argusogen wordt bekeken, zeker gezien de scheiding kerk & staat reeds lang achter ons ligt, een belangrijke evolutie naar een maatschappij waarin ieder, man of vrouw, zijn verantwoordelijkheden moet nemen en in ruil daarvoor mag genieten van vrijheid van denken en doen, in die mate dat het bijdraagt tot een mooiere, moderne en betere wereld, waarin alle mensen gelijk zijn, en niet worden beoordeeld door een god of geloof die uiteindelijk resultaat zijn van menselijke schriftuur en doodsangst.

virtuele onrealiteit

de virtuele wereld slaat onverwachts toe, een Engelstalige stem vraagt om informatie over mezelf onder het mom van een enquête, ik was op mijn hoede en reageerde eerder cassant, de aangevallene reed met de fiets ondertussen naar St-Andries, waar een bibbus stond, uitgelaten kinderen errond met een boek in hun handen, waardoor plots het lang vergeten gevoel bovenkwam van die magische cabine vol werelden in letters, 'een boek', de geladenheid van het woord stak in mijn hart, en het was alsof ik drie eeuwen verwijderd was van mijn gretige ontdekkingstocht, een veroveringstocht naar andere oorden ver weg van school en kinderlijke saaiheid. De combinatie van de twee voorvallen maakte me week. Gelukkig kon ik het even later mijn lijf uit wringen op de houten vloer en voelde me dan toch terug even op onderzoek. Men onderschat de invloed van combinaties indrukken, omgeving en verleden op ons gemoed en ik schrik er niet van dat er af en toe iemand de pedalen verliest. De psyche is ondoorgrondelijk en vreselijk raar, vooral als de afstand met het menselijke vervaagt.

rust

the others

de architect schreef poëzie met muren, glas en leegte, midden de hoge beuken, twee forse dennen houden hem niet toevallig gezelschap, binnen palmen assemblages de ruimte in, soms bedroefd om wat verloren ging maar steeds de herinnering koesterend aan vakmanschap, handwerk, steenbakkerij of materie, buiten loopt een uitbundig sixties meisje haar ongeluk tegemoet terwijl de oude demente vrouw verloren staart tussen herfstbladeren. De steunbalken laten met tegenzin de zon door en leunen af en toe tegen elkaar onder invloed van de stormwind, het geluid van staal kerft in het desolate siergrasland en schudt de ingedommelde massa wakker, voor wie het horen wil, wie zoekt die vindt, staat plots verbaasd voor een gigantische, lachende worst in een polyester toekomst terwijl de ander dom uitroept: "dat kan ik ook".

Selgas Cano nature

The Selgas Cano Architecture office, just outside of Madrid, Spain, is fully immersed in the natural environment around it. This white and glass-walled tubular structure makes the nature around the office its true focal point, bringing in the falling Autumn leaves, the Spring flowers and the seasons in between.

Luciano

Luciano, een Zwitserse Chileen, mengt house, tribal, Zuid-Amerikaanse invloeden met Europees minimalisme en neemt je mee in een verrassende ontdekkingstocht. Toevallig ontdekt via het muziekblad Rifraf word ik sinds gisteren ondergedompeld in een fris non-conformistische betovering, los van elke traditie. Wil je nog even een reis ondernemen maar het budget is op... klik op onderstaande link, sluit je laptop aan op de versterker en vertrek!

Luciano - tribute to the sun

De Netevallei

entartet

Munch schilderde om emoties en onuitspreekbare dreiging te uiten, een levenslang zoeken naar kleurgebruik, de juiste lijn, maar vooral een onafgewerktheid die meer uit dan een mooi silhouet en de juiste maat, het leven is niet juist, allesbehalve perfect. Oppervlakkigheid is echter troef omdat er wordt gestart vanuit een economisch model dat alle creativiteit, eerlijke nutteloosheid of imperfectie uitsluit en uitgaat vanuit een vermeende gemene deler die mensen onderschat. Alles moet beantwoorden aan verwachte patronen, 'verras me' wil eigenlijk zeggen 'verras me op de te verwachten manier'. Tijd voor een oorlog is de meest idiote uitdrukking als gevolg van dit wereldbeeld, alsof enkel een oorlog mensen terug kan gelukkig maken, "pitty humankind" ! Oscar van den Boogaard schrijft over mutsen en bevestigt het cliché dat een ferme mannenkop een wc-rol beschermer op zijn kop moet dragen, TV zal aanvoelen wat de kijker wil zien (niet moeilijk...) en Natalia is de grootste Vlaamse zangeres... o ja en Helmut draagt geen pruik meer.

Tijd voor poëzie (geen letterkundige!) , het grootste gemis in onze wereld, vooral als ze relativerend is, leve de dood!

serendipity

Ann-Veronica Janssens in Wiels, vanuit het Zuidstation te voet door Oost-Berlijns Brussel dat me desoriënteert zonder te vermoeden dat dit enkel het begin was. Haar installaties in het ontroerend eerlijke gebouw doen mijn vastgeroeste leven onmiddellijk vergeten, de lichtflitsen spatten van het scherm, de abstractie door visuele lichteffecten en oneindig dalende octaven kruipt me ongemakkelijk onder de huid, de opsluiting door de zaalwachter in de supergeisoleerde cel brengt mijn jeugdige claustrofobie terug naar boven en confronteert me met de ondraaglijkheid van geluidsloosheid, op het dak met het hallucinante zicht op een apocalyptisch Brussel (mede dankzij de grootste architectuurmisdadiger Jaspers-Eyers) verdwijn ik in een paviljoen uit polycarbonaat vol mist, rood en blauw licht, doe de deur achter me dicht en durfde net geen twee meter verder te stappen, angst om oriëntatie te verliezen. Ik werd vandaag geconfronteerd en dat deed deugd. De wereld wordt te éénvoudig voorgesteld en houdt de mensen in het gareel. Hoogstwaarschijnlijk zou dit entartete kunst geweest zijn, net als Munch...

Kijk even naar de poëzie van het weerkaatsend licht op de vloer (untitled -gulden snede 2009) en modeleer de wereld zoals je wil!

'serendipity' betekent het vinden van iets onverwachts en bruikbaars terwijl je op zoek bent naar iets totaal anders.

LES RITA

Ik genoot ongelooflijk bij het herbekijken van Les Rita Mitsouko uit begin jaren '80... ferm nummer, ferme griet die Catherine en een energie die al de flauwe brol, Beyoncé's en afgelikte Amerikaanse porno-clips in hun bloot gat zet. Leve de gekheid, leve de energie, leve de durf en het plezier... en ja er is haat in de wereld!

het pad

Net naast het openluchttheater in het Rivierenhof ligt een pad, af en toe moet ik er heen... het is S-vormig, meer een afgeplat slank talud aan beide kanten geflankeerd door water, rechts het zwarte vlak van de vijver met aan de overkant scheefgezakte platanen waaraan hier en daar nog een goudgeel blad hangt, de donkerpaarse knoestige armen van de omvergevallen treurwilg kruipen uit het water en buigen hun deken bleekgroene lancetbladeren sierlijk naar het stille oppervlak, links een beek met lage grassen en een rij reuze moerascypressen die de bochtige lijn volgen, verkleurend van bruin naar oranje en grasgroen, klaar om hun naalden te verliezen zodat hun grillige doch kaarsrechte stammen als een golvende rij gegroefde afgodsbeelden de weg van ver markeren, de laagstaande zon weerspiegelt zich op het glinsterende keienpad ertussen, bezaaid met okeren edelstenen tussen spiegelende regenovalen, het leidt naar nergens... maar af en toe ga ik er heen.

het autowrak

... en toen smeten ze hun leven om en verhuisden naar het Ardeense dorp. Vlakbij het station op de weg naar Keulen vonden ze het grote huis in een verwilderde tuin, deel van de prachtige vallei op weg naar de plaats waar Maria verscheen langs een sparrenbos voor het arme meisje, dat vanachter haar bebloemde gordijnen gewillig het felle licht ontving. De zwartgeblakerde bakstenen huisjes leunden tegen de rotshelling en damp maakte het glas ondoorzichtbaar. Het zicht op de weide met koeien, een uitloper van de tuin achter het ingezakte huis naast de stenen spoorwegberm, werd aanvankelijk versierd door een autowrak en enkele fluorescerende plastiek marteltuigen, maar groeide gaandeweg uit tot autokerkhof. Grote giftige rookwolken verlieten onder luid geknal de uitlaatpijp van een truck en dreven hun richting uit terwijl enkele kinderen met kruiwagens op de versleten tent inreden. De ontdekking dat de doorgaans vriendelijke familie banden had met de beenhouwer die getrouwd was met de dochter van de burgemeester en eigenaar van de weide was één van de onderdelen in het raderwerk tot begrijpen. Afstand nemen en zich zowel in woord als daad inleven in een gemeenschap vergt inspanning en contemplatie en werd één van de oefeningen in zelfontwikkeling en aanvaarding. De laatste tornado knakte bomen op de moerassige ondergrond maar spaarde het huis dat rond de warmte van het smeulende houtvuur zich stilaan opmaakte voor zijn volgende bezoeker, net zoals bij ons thuis de familie met twee kinderen wachtte om ontvangen te worden in de warmte van een thuis in de regen, ver weg van de beenhouwer, maar eveneens onderdeel van datzelfde raderwerk dat mysterieus en ondoorgrondelijk blijft en zijn geheimen slechts met mondjesmaat vrijgeeft. Tenminste als men zoekt...

EXOTICA

Les Baxter (1921-1996) componeerde muziek voor de grote swing bands in de jaren '40 en '50, muziek voor meer dan100 films, vooral horror, tienermusicals en comedies, experimenteerde met het electronisch instrument de theremin (UFO-of monstergeluid...) en werd vooral bekend als uitvinder van de EXOTICA, easy-listening met Polynesische, Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse invloeden. Deze stijl was razend populair in de jaren '50, vol naïeve magie en heerlijk exotisch mysterie... je krijgt er heimwee van!

luister even mee: http://www.deezer.com/listen-3952108

graffiti

graffiti onder de brug van het Antwerpse park spoor Noord

hoe maakt U het?

'hoe maakt U het?'
artikel in Knack Weekend nr 44 oktober-november 2009

and now for something completely different!

zaterdag 31/10 lijkt wel horrordag... dacht ik bij het bekijken van de tv-programmatie:

-VTM 23.45 'The blair witch project': mijn haar bleef een week rechtopstaan dank zij het onvoorstelbaar suggestieve van deze film. Indien U beschikt over een levendige fantasie een topper!

-VT4 22.20 'Dawn of the dead' maar dan de remake (spijtig). Het originele uit 1985 heb ik ooit toevallig in Berlijn gezien en ondanks de extreme goorheid toch beklijvend en super bedreigend, een aanklacht tegen Wijnegem Shopping Center!

-Ned 3 01.00 'The Texas Chainsaw Massacre' uit 1974: Qua ondraaglijke (de scene met de oude vader en de hamer!) spanning en shock, een zo krachtige film dat U nooit meer naar de beenhouwer wil, en dan toch weer als film onvergetelijk, wat dacht U...

... en dan is er nog The Omen, The Hills Have Eyes 2, Halloween...

en toen viel mijn frank pas...'t is halloween, HOERA !

basisschool Evere

Basisschool Evere

locatie Sint-Vincentiusstraat, Evere
bouwjaar 2007-2008
bouwheer Gemeenschapsonderwijs
oppervlakte 820 m²

team Stijn Cockx, Evert Crols, Dirk Engelen, Sven Grooten, Edward Marchand, Jurgen Van Der Donckt, Geert Verbruggen

hout

De kettingzaag kartelde door het zoete hout, de doffe knal voorafgegaan door het gesuis van het immense lichaam maakt hem tot materie, snel en vakkundig afgevoerd, de stroperige honing plakt zich vast in de stof, woorden en wijn tot het schemert tussen de groene naalden en de rechtopstaande trilharen, beschermend tegen kou en maandag, wanneer alles zich terug gladstrijkt om het bericht te versturen, koel en gevoelloos zodat resultaat en functies verbeteren, Mr Proper en de schuurspons blijven haren verzamelen, lange dunne wormen, gevallen uit de kruin die al lang verdween richting noord... afscheid woog nog nooit zo zwaar, ontvangen nog nooit zo licht alsof betekenis zich enkel nestelt in gewicht en afstand.

Diana Krall

En toen heb ik het gewoon plots gedaan, tickets gekocht voor Diana Krall in Antwerpen op 4 november. Haar cd's worden door mijn partner op het juiste lazy-day moment gespeeld, even niet nadenken, gewoon rustig aankabbelen en mee romantisch doen met de rest, we kijken er naar uit alsof we ons even gaan aanpassen aan de gewone mainstream wereld, in de hoop dat er toch op één of andere manier een vonk overspringt en de avond lui uitdeint in een rustige nacht. 

Diana, do your best!

recept 10 (©geert)

superlunchsla

ingrediënten 

° rucola 100 gr

° halve pastinaak

° alfalfa-kiemen bijzonder rijk aan vitaminen (A, B1, B2, C, D, E) en mineralen (calcium, ijzer, magnesium, kalium en fosfor)

° 1 oranje paprika

° sap van 1 citroen

° olijfolie

° fijne spekblokjes 

° reuze witte bonen 235 g

° 1 avocado

° peper en grof zout

Meng in een kom de rucolasla, de kiemen, de fijngesneden pastinaak, de fijngesneden paprika, de uitgelekte witte bonen, de in olijfolie gebakken fijne spekblokjes en de ontpitte, ontvelde en in lange delen gesneden avocado. Doe hierover het sap van de citroen, wat olijfolie en versgemalen peper en grof zeezout, meng en dien op. 

Tip: heerlijk bij zelfgemaakte muffins met kaas, yoghourt en rozemarijn.

Een op eik gerijpte Toscaanse rode wijn erbij, bijvoorbeeld de 'Villa Puccini' en nodig nog enkele vrienden uit voor een luie zaterdagmiddaglunch!

lieve koe

BOE ! (klik !)

In een wei langs de Nete staan beesten

gevlekt met lange wimpers en grote ogen

snuiven nieuwsgierig en bang

hun natte dopneus aan mijn hand

gras dat via vier magen

zorgt voor mest en duizend liters melk

zachtaardige vegetariërs die

eens de uier niet meer zwelt

in stukken worden gesneden en belanden

tussen onze brokkelige tanden

verbouwing op 'huizenjacht' VT4

klik op link voor een video over deze verbouwing:

http://www.vt4.be/huizenjacht/node/222

link niet meer beschikbaar, spijtig!

stilleven

stilleven met sleutels, gsm, trilbeer, babooshka, ampelmännchen, portefeuille en geborduurde roos

sorry 't is geen verhaal

Gisteren zagen we Charlotte Vanden Eynde  met haar nieuwe solo dansvoorstelling ' I'm sorry it's (not) a story' in WP ZiMMER, een mooie lokatie in de Gasstraat, hartje Seefhoek, te Antwerpen, op het Amperdans festival. In stilte start ze haar solo ingetogen, met een vreemde lichaamstaal die de toeschouwer betrekt een betekenis te zoeken of niet. Zeer gevoelig en sensueel gaat ze in confrontatie met zichzelf en het publiek, schakelt op het juiste moment over naar muzikale ondersteuning of beter 'aanvulling' en houdt me een uur lang, en dus compact genoeg om te blijven boeien, in haar macht, haar eventuele verhaal, verspringend als ideeën en flarden gedachten in het brein, haar beeldentaal éénvoudig en elementair, maar daardoor onbewust herkenbaar, teder, zacht en toch krachtig. 

Een frisse ervaring.

spoorwegverlangen

waarom word ik week bij het bekijken van dit seinhuis, voel onmiddellijk de drang om binnen te gaan en ontstaat jaloezie om het twin peaks-ontwerptalent van de constructeur in kwestie? Ligt het aan de stalen rails op zwaar hout en gebroken blauwe steen, reizend van ergens naar ergens anders, veranderend van horizon, aan de veilige en massieve basis met erboven de naieve frivoliteit van de ooit zelf zoevende houten wagon, aan de aanwezigheid van elk element met zijn emotie, hout, dak, raam, trap, steen, roofing, schouw, groen op rozig gesteente temidden van herfstbomen en mistige reislucht, aan de goedkope en minimale oplossing om zich geborgen te voelen (mijn thesis ging over wonen op minimale oppervlaktes), aan de rust tussen bewegende techniek of gewoon omdat het ongelooflijk schoon is..?

مرجان ساتراپی

Ik zag gisteren de ontroerende animatiefilm persepolis (bekijk de prachtige web-site!) gemaakt naar de autobiografische strip van Marjane Satrapi, Iraanse die haar leven tijdens de Iraanse revolutie en de oorlog Iran-Irak beschrijft. Ze kreeg tegenwind van het Iraanse régime, en zo lees ik op internet, nog steeds van Iraniërs waaronder iemand op 'youtube' bijvoorbeeld die het stiekem nuttigen van alcohol in de film vergelijkt met de alcohol-maffia van Al Capone in Amerika. Niets houdt haar volgens mij tegen haar eigen verhaal te vertellen, zoals zij dat heeft meegemaakt, ontroerend, eerlijk en individueel, zonder polemiek te willen creëren, maar vooral ongelooflijk mooi getekend, haar visie op de hoofddoek is meer dan ooit actueel. Zolang in Iran en andere landen nog steeds mensen worden geëxecuteerd omdat ze er andere ideeën op na houden of openlijk oppositie voeren blijft deze film geloofwaardig, en geen louter Westerse anti-islampropaganda. 

Net ervoor keek ik naar 'De Texasrakkers' en stond versteld van de lelijke animatie en onvoorstelbaar onnozel scenario, Vandersteen's strip onwaardig. Met éénvoudige lijnen, mooie tekeningen, de juiste beeldentaal en een ijzersterk verhaal bereik je veel meer, Persepolis heeft dit alles en verloor onterecht een Oscar aan 'Ratatouille'.

propere handdoeken

En toen voelde het aan alsof ik alleen op de wereld was, meer nog, alleen in een broze hersenpan, op een verloren moment in een universum zonder einde, reinigend, poetsend, ordenend, de weegschaal der overleving controlerend, buiten de muren een vreemde wereld uit balans, of op sommige plaatsen en tussen eenzelfde soort mensen in een kunstmatig evenwicht. Het sociale netwerk is een zijden draadje dat elk moment kan breken, de dood een oncontroleerbaar en onbestaand gegeven waarover niet gesproken wordt maar wel elk moment zijn plaats opeist in het raderwerk dat moet blijven draaien om op te brengen, snel en efficiënt, kort en krachtig, met een minimum aan energie een maximum aan resultaat, dit alles overgoten met een verhaal dat mensen datgene geeft wat niet meer bestaat maar waar iedereen naar verlangt, het sprookje dat nooit uitkomt, het schilderij dat nooit geschilderd zal worden, het boek dat er nooit komt, de geur die al lang verdwenen is... ja het is maandag en de droogkast draait... propere handdoeken zijn ook plezant.

ontwerp keuken-badkamer

werf Eppegem

stand van zaken, werf Eppegem - woning met dokterspraktijk

De dakwerkers zijn volop bezig, de zeer goede firma Alcover die meedenkt en zich niet laat afschrikken door nieuwe vormen en mee zoekt naar degelijke oplossingen, vakwerk!

portret

vissen - olieverf - 6.10.2009

portret

portret Max - olieverf op karton - 05.10.2009

portret

portret Annabel - olieverf - 4.10.2009

herwerking van het portret 28.09.2009 zie blog 1 oktober 2009

water

portret

Dit portret wordt vandaag herwerkt, naar mijn mening te braaf, dus afwachten wat het resultaat van mijn ingrijpen zal zijn...

portret - olieverf - 28.09.2009

portret

... en toch zou ik meer in deze richting willen werken, de zoektocht zet zich voort

portret - olieverf - 01.10.2009

geweldige bewegingen

leve de economie en zijn lelijkheid!

De laatste tien jaar wordt het duidelijk dat er anders zal gedacht moeten worden over milieu, samenleving en economie, de opwarming van de aarde is een feit, er zijn te veel mensen op de aarde die te veel vervuilen, te veel (vlees) eten, te vanzelfsprekend vliegtuig of auto nemen, te vaak sterven aan kanker en hartziektes. Ik zat net twee dagen in een boshutje zonder electriciteit op 5 km van de snelweg E313, en luisterde 's avonds naar de uil, de ritselende egel die langs m'n voeten bij het vuur snuffelde, de overvliegende ganzen met hun schorre trompet, de vallende eikels... en het constant aanwezige gesuis van de snelweg in de verte, een oranje gloed projecterend op de dreigende wolkenhemel. Wordt het niet tijd dat er écht wordt nagedacht over alternatieven voor het verder uitbreiden van ons (in Europa uitzonderlijk en obsceen verlicht) snelwegennet. De Lange Wapper bewijst in elk geval dat we nog steeds denken vanuit onze jaren '70 mentaliteit, meer wegen, meer verkeer, ieder zijn auto, zijn huis, zijn perceel, zijn vliegtuigticket, ten koste van gezondheid en welzijn. In 1980 werd de Liefkenshoektunnel ook al afgedwongen met het argument dat de ring rond Antwerpen moest gesloten worden. Trouwens het is geen echte ringweg maar een snelweg dwars door de uitbreidende stad, die de leefbaarheid ervan nu al hypothiceert en de stad afsnijdt van zijn armoedige groene zones en parken. Vorige donderdag keek ik vanop de bovenste verdieping van een hoog gebouw op Antwerpen uit en bemerkte een lelijke stad, chaotisch, gewurgd door een helverlichte snelweg, foeilelijke uitbreidingsgemeentes, invalswegen (de zelfmoordweg, lees Bisschoppenhoflaan), zag in de verte de petrochemische nijverheid en besefte dat de Lange Wapper de doodsteek wordt voor een aangenaam leefbare stad. Ik veronderstel dat de mensen van Noriant en BAM niet in de stad wonen, maar in hun zielloze huizen op een perceeltje in een randgemeente die kost wat kost een grote ring tegenhield in vroegere tijden.

Kijk even op Google, bekijk Antwerpen vanuit de ruimte en zie dat de Lange Wapper dé kortste, gemakkelijkste en goedkoopste oplossing is om in een nog kleinere cirkel rond Antwerpen te rijden, maar is dat in deze tijd een argument om een stad onleefbaar te maken ten koste van menselijk welzijn?

Leve de economie en zijn lelijkheid!

Bekijk even deze visualisatie en lach met de herhaling van de oerlelijke, ongedefinieerde en willekeurige betonconstructie van de hogesnelheidslijn-bunker langs de snelweg E19 richting Breda, nog zo'n kassa-gedrocht van de betonindustrie.

De in fotoshop geplakte bomen maken alles goed natuurlijk...

...ik moet wel toegeven... 't is een schone brug!

atelier

open ateliers 2009 

weekend 19-20 september in mijn atelier

portret

slaap- Gesso & houtskool 99 x 69 cm - 21.09.2009